متن کوتاه

نَدانستم که آن چه حکمت است
خودم اینجا و دِلَم جای دیگر است

امشبی
را
بهـر
دلتنگی
کنـار
ایــن
دل
ویرانه ام
لطفــا
بمــان...

چنــان مستـــ شــدم از لباتـــ ،
که کــل خیابــان را تلــو تلــو در آغــوش کشیــدم...

زنده ماندن آخرین تلاش ماست.
برای زندگی در این دنیای بی رحم...

بگذرد دنیای بــی تـــو،
امـــا افســوس چه سخـتــ...

مبــادا جــز آغــوش مـــا.
هــوس آغــوش دیگــری هواییتــ کنــد...

کـــاش یکــ دم هــم کــه شــده.
خیالتــ بی خیــال خیــال مــا میشــد...

دنیای یار زیبایم، درونش هیچ جای ما نیست
دل را همه صاحب شد و سوی قلبش راه ما نیست

هزار جَهد بکردم که سِرِّ عشق بپوشم
نبود بر سر آتش میسرم که نجوشم

آغوش تـو
تنها پنـــاه
امن آغــوش
مــــاستــــ...

هر لحظه از نبودنــش.
آب کـــرد ذره ذره وجــودم را...

اگر
نبض باران
در دستان تو نیست
چرا بعد رفتنت
باران
می گیرد.

در من
پیچیده است
صدای
زنی
که نامش را از یاد برده ام
ولی « مادر » صدایش می کنم.

غـــم به دل راه ندارد،
وقتی تو مثل نفــس در تــن ما بسیاری...

و چه غمگین است هوایِ دهِ ما،

پُر زِ اندوهِ جنوب و بویِ باروت.

امید
به شوق
وصل
توست،
که مرا
زنده
نگه
داشته...

کاش
اشتباهی
هم که شده.
سرنوشت تو را
مـــی انــداختــــ
داخل روزگـــار من...

تـــو
تنها اتفاق
شیرینی
که قصد
افتادن
در دامان
دل را ندارد...

کجایــی
ببینــی
دلواپسی هایم
سراغتـــ
را میگیرند...

تـــو بایــد مهــربان باشــی،
که اینگونه به دل افتــاده مهــــر تـــــو...

سال هاست که رفته ای
میز تحریرم پیرو شکسته شد
؛ولی قلمم هر روز
از آمدنت می‌نویسد

زیبایی، چشمانت رسوای جهانم کرد

جانم به فدای چشمت، ای مظهرِ زیبایی

تــو برای آغــوش تنهـــایی مــن.
بیـــش از حــد نیستـــی.

تـــو همــانی،
که یادتــ را هر شبـــ به آغــوش میکشم...