متن کوتاه

عــــلاج ایــن دل تنــــگ.
فقــط بــوسیــدن چشمــان یـــار است.

بودنــت قشنگتـــرین ڪــام زنـدگیـم بود،
حیـــف ڪه نبودی...

چـشـمــان تـــو همــان فتنــه ایسـت،
ڪه هیــچ בلـــی از בستش בر امــان نیست.

جمعــــه هـا حالـــم به یـــاב تــو پـــریشــان اســت و بـــس...

ا گـ ـه تـ ـو بـ ـاشـ ـی،
پـ ـس مـ ـن غـ ـم نـ ـداشـ ـتـ ـن ڪـ ـی رو بـ ـخـ ـورمـ...

گوشه‌ی کتابش نوشته بود:
و من بیش از خودِ تو،
دلتنگِ تمامِ نزیسته‌هایمان خواهم بود.!

ساعت کوک بود
اما من بیدار نشدم.

نه از سر خواب
از سر اینکه صبح
بی‌ تو
معنایی ندارد.

چشمانت را از قاب قرض گرفتم
تا دیوارهای خالی خانه‌ام گریه نکنند.

بعد از طُ
تمام کوچه‌های شهر شبیه بن‌بست شدند.
فقط راهی که تو رفتی، هنوز باز است.
🤍

من به تو گل می دهم
تو لبخند
عشق بده بستان قشنگی دارد

دورترین فاصله ها تو دنیا
بین دو نفره
که باهم قهرن

تنها چیزی که عمیقاً بهش باور دارم ،
اینه که :
هیچوقت هیچکس رو واقعا نمیشه شناخت ...

باید بدجوری بخوره تو ذوقت!
تا بفهمی ؛
همه مثل خودت نیستن ... 💔

با یـڪ نگاهــت هـــر בو را باختـــم.
هــــم בلــم را، هـــم בینـــم را...

خـــوבم را از בست בاבم.
قبل اینـڪه تــو را به בست بیـــاورم...

زمستان
به پیامبر می ماند
همه را به سپیدی
پاکی
درستی می خواند

فقـــط با به آغـــوش ڪشیـבن تنهـــایی تــوست،
ڪه تنهـــاییـم تمــــام میشـــوב...

نام تــــو را جــان گذاشته ام.
به محض پیــدا شدنت،
جــان میگیــرد تــن بیمارم.

شــب را دوس نــدارمـــ...
چـون تمــام نبودنــت را به رخـــم میـڪشد.

نیــــمه ای از جانمــان،
در چشــم او گشته اسیــر.

به خــــدا پنـــاه آورده ام،
از شـــر شیـطـــان چشمانت.

فرامــوش ڪردن تـــو ڪار בل نیست،
تـــو را بایــد هـــزاران بــار تـوبــه ڪرב...

בنیـــای مــن بــی تـــو،
بـه یـڪ ارزن نمـی ارزב...

بـــه تـــو فـڪـر ڪرבن،
فقــط بوســه مــی طلبـב...