متن حجت اله حبیبی

دریا ، یا مرداب
نیلوفر که باشی ،
گل می دهی
حجت اله حبیبی

نمی دانم کلید چیست
و
قفل به چکار آید،
اما لبخند تو قفل زبانم را می گشاید
حجت اله حبیبی

از ظلمت شب گذشتی ای دیده ی من
برخیز که نور می دمد کوبه ی دل

گاهی ،
آهی ،
به آتش می کشد
خاطرات ترک خورده ی ،
باران را...
حجت اله حبیبی

گاهی ،
خیال راحت ، به دنبال تو می گردد،
تا راحت نباشد
حجت اله حبیبی

می دانی!
هیچ حالی ،
حال آدم را نمی گیرد،
مگر حال تو...

من
نیاموختم ،
فکر کردن را ،
مگر به تو....
حجت اله حبیبی

فریاد از من ،
سکوت از تو،
من شرمسار سکوت خویشم
حجت اله حبیبی

عکس من ،
برعکس من ،
فریاد دارد
با سکوت....
حجت اله حبیبی

گاهی ،
نگاهم به آسمان است،
نه حرفی ،
نه سخنی ،
نه فریادی،
فقط همین....
حجت اله حبیبی

اینجا ،
دروغ نقل و نبات محافل است
حتی دروغ ،
دم ز حقیقت نمی زند
حجت اله حبیبی

گاهی ،
به خود می گویم ،
کاش، فریاد بودم،
تا در انعکاس کوه ، می گفتم :
تو «بدی»....تو «بدی» ...
حجت اله حبیبی

گاهی،
می پیچم از مسیر،
تا ببینم ، تو را سیر،
چون ،
مقصد مسیر است،
و عده ای، سیر از مسیر،
پس گاز می دهند مسیر را ، برای مقصدی
که به غفلت طی شده است....

با تو بودن،
آرزوی سپیدار است،
حتّی بَر دار ،
پس دست بردار ،
تا بردارم از تو،
دست...

گاهی ،
شک می کنم ، به خدا
که این منم ،
یا تو ،
که در من فریاد می کند
حجت اله حبیبی

هیچ کس فقیر نمی زاید،
مردن در فقر،
مصیبت است...
حجت اله حبیبی

موهایت را،
بسپار به باد
تا بویش را درخت،
قاب کند در رنگارنگ پاییز
حجت اله حبیبی

دلبر!
بیا
تا
دل بردارم ،
از همه

هرچه به آسمان می نگرم،
جز
چشمان تو،
نوری بر دلم نمی تابد،
حتی در شکست...
حجت اله حبیبی

عشق ،
مزرعه ای است، بی خار
همیشه بهاری ،
پر گل ،
و تو
ماهی در آسمان آن......

من ،
دوست دارم ،
باران را ،
وقتی خیابان ،
به تو ختم می شود ،
در پیچ دستانی که،
تفاهم آن را پیچیده است
حجت اله حبیبی

دنیا ،
بازیچه نیست،
خیال نیست،
اندیشه است، در ذهن دخترکی
که
پر پروانه را
فوت می کند
حجت اله حبیبی

خاطره ها،
می گذرند
و
می گذارند
داغی را بر دل
بعد رفتن

شب ،
به چالش می کشد
تو را ،
که
هستی
یا
نیستی ،
در خیالم
یا در دلم
حجت اله حبیبی