اصلش این بود که الان بودی.. اینجا کنار من... که اشکام نبودن... که دستات بودن... که آغوشت بود... که غم نبود... که درد نبود... که تو بودی! تو،تو،تو...!
دلتنگی نه حرف حالی اش می شود نه نگاه ، نه گفتنِ مدامِ دوستت دارم ! دلتنگی یک سکوت می خواهد یک آغوش که بویِ عطرِ تو را تنها داشته باشد که بدانی دور که شد ، هنوز هم آغشته باشد از بویِ تو ... دلتنگی ، امنیت می خواهد...
دلتنگی میتونه کُشنده ترین حال باشه، وقتیکه نداریش امّا تا دلت بخواد ازش خاطره داری..!
برادر جانم... دلم که تنگ میشود چشمانم را میبندم... عمیق نفس میکشم... حالا امواجی از تو را در دریای خیالم حس میکنم... عطرت... آغوشت... خنده هایت... چشم هایت... مهربانی هایت.. حتی اخم هایت... همه ی باتو بودن ها مانند نوار فیلمی از پشت پلک هایم میگذرد... و من تورا بارها...
شادی نیمه ی شعبان و غم دوری تو شب عید است ولی سینه ما می سوزد
دلتنگی زبون نفهم ترین حسه حالا تو هی براش منطق بیار .
عسل بانو، هنوزم پیش مایی اگرچه دست تو، تو دست من نیست هنوز هم با توأم تا آخرین شعر نگو وقتی واسه عاشق شدن نیست حالا هر جا که هستی باورم کن بدون با یاد تو تنها ترینم هنوزم زیر رگبار ترانه، کنار خاطرات تو میشینم ... عسل بانو، عسل...
سایه ی شب های دلتنگی افتاده است روی قلبم دست وردار نیست میخواهد هر طور شده تو را ببیند میگوید طلبکار است! فکر کنم تو یک دوستت دارم به او بدهکاری...!️ ️️️
و شب امتداد رویای توست بر مدار دلتنگی های من...
باران سال های مشروطه ی منی تو آه منی به مهمان نوازی بادگیرها بخار نفس هایم روی شیشه ی پنجره ای وقتی می نویسمت گردوهای تازه ی بی تاب پوست منی بالنگ منی تو نگاه کردن به پامچال بهار منی دلتنگی تهرانی و کوچه های دربند چنارهای تازه سبز ِکوچک...
تا الان چهل و چند هزارهٔ هول آور است کسی نمی داند من در انفرادیِ این دیوارها چه می کنم، زنده ام، مرده ام، بریده ام، یا باز مثل همیشه همان آرامِ آهستهٔ دریا و خاموشِ بی دلیلِ بارانم. عجیب تر اینکه چرا هیچ فرقی میانِ جمعه با سه شنبهٔ...
دلتنگی یعنی تو را در هیچ کس نه می توان دید نه می توان ساخت دلتنگم دلتنگ دوباره دیدنت دلتنگ شنیدن صدای خنده هات دلتنگم دلتنگ
خیال دیدنت چه دلپذیر بود جوانیم در این امید پیر شد نیامدی و دیر شد...
چقدر امشب ، دلم تنگ است برای آخرین دیدار برای اولین بوسه برای عشقِ بی تکرار...
دل که تنگ است کجا باید رفت؟ به در و دشت و دمن؟ یا به باغ و گل و گلزار و چمن؟ یا به یک خلوت و تنهایی امن دل که تنگ است کجا باید رفت؟ پیر فرزانه مرا بانگ برآورد که این حرف نکوست ، دل که تنگ است...
ترست را زمین بگذار و دستانت را در دستانم! غرور را کنار بگذار و شانه هایت را کنارِ شانه هایم! حیفِ تقویم است، یک پاییز دیگر را هم ورق بخورد و هیچ تاریخی را به اسم خودمان ثبت نکرده باشیم! باور کن هوایش جان میدهد برای دلبری برای دل بردن...
فرسنگ ها دورم از چشمانت، آنقدر دور که لمس دستانت برایم غیر ممکن ترین آرزوست. هر روز به اندازه ی تمام فاصله مان دلتنگی ام را از بر می کنم. هر روز نگاهت می کنم ... عکس هایت را ورق میزنم ... مچاله می شوم و بغل می کنم خودم...
برگرد در من کسی بهانه ات را میگیرد ...
دلتنگی می دانی چیست؟! غرق شدن در یادت، فکر به صدایت، و مرور هرشب خاطراتت... دلتنگی ساده تر از همه معانی است، دلتنگی یعنی "تو" نباشی و "من" تو را زندگی کنم!
سیزده را همه با یار،من اما تنها به هوایت گره را روی گره خواهم زد
عزیزم، این روزها، دلتنگی و دوری که آتشم می زنند، به یاد تو پناه می برم. یاد تو برای من، مثل گلستان برای ابراهیم، مثل صد بسته مسکن و هزاران جلسه ی روان درمانی، مفید و موثر است. عزیزم، تمام این ها را برایت نوشتم که بدانی من این روزها...
منم زخمی دلتنگی در این سیزده بدر ھمچو مجنون بی لیلا،ھرکو در به در این غم جانسوز عشقت نازنین ندانم کی زمان،آید به پایانش دگر
دلتنگی فقط اونجا که حافظ میگه نه یادی میکنی از ما نه میروی از یاد
باران که میبارد دلم برایت تنگ تر می شود راه می افتم بدون چتر من بغض می کنم،آسمان گریه .