متن کوتاه

روزگاریست که سودای تو در سر دارم

مگرم سر برود تا برود سودایت

من با تو به چشم آمدم و هیچ نبودم

و چشم به راه صدایت خواهم ماند

هزار جهد بکردم که یار من باشی

مرادبخش دل بی قرار من باشی

نامه ای به خدا:
«گاهی سخت می شود...نجاتم می دهی؟»

بازا که بی حضورت، خوش نیست زندگانی

عهد جوانی من، بگذشت در فراقت

بازای تا ببویت، باز آیدم جوانی

هستم ز غمش چنان پریشان که مپرس

زانسان شده ام بی سر و سامان که مپرس

من همون احمقیم که با یه ببخشید الزایمر میگیره

خواب
زندگی می دیدم
شب بیدارم کرد

خوشتر از دوران عشق ایام نیست

بامداد عاشقان را شام نیست

کهن شود همه کس را به روزگار ارادت

مگر مرا که همان عشق اولست و زیادت

درقصر شیرین
مى افتد گاهى
اتفاق تلخ

حال را باید فهمید
پرسیدن را همه بلدند!

غم وفادارترین رفیق بی وفا
فراموش نمی کند مرا

رفیق بی وفا رنگش سیاه باد

میگن رفیقای فیثاغورث هر وقت میدیدنش می پرسیدن :

راستی اون قضیه چی شد؟

برای یک آغاز جدید، باید پایان بعضی چیزها را پذیرفت

من که با یاد تو دنیا را فرامش کرده ام

از مروت نیست از خاطر به در کردن مرا

درپس خاطره ها
باران بوسه میزند
ردپای قدم های تورا...!

گاهی...
به زانوی غم
هم حسادت می کنم
هنگامی که تو
بقل ش می کنی.!

سه چیز تمامی ندارد
تو
و عشق
و مرگ

محمود درویش
مترجم : احمد دریس

آرامش است عاقبت اضطراب ها

هر چند رفته ای و دل از ما گسسته ای
پیوسته پیش چشم خیالم نشسته ای