بیو رفتی

شعر اول :«پاییز از چشم‌های من شروع شد»
طناز
پاییز ۱۴۰۵


پاییز از وقتی شروع شد که تو رفتی…
نه آن روزی که برگ‌ها زرد شدند، نه وقتی که باد کوچه‌ها را از عطر باران پر کرد؛ پاییز از همان لحظه‌ای شروع شد که نگاهت را از من گرفتی و...

نور دیده ام
بودی
رفتی
جهانم تاریک
شد

آذر تقوی زاده

رفتی ولی ز دل نرود
یادگار تو

تا چشم گذاشتم
نشمردی و
رفتی
.

رفتی...
آواره شد خانه
ماندم غریبانه
لعنت به بی کسی

رفتی و منو تو این شبهای سیاه تنهام گذاشتی

رفتی و آسمان به حرف آمد
تو نبودی چقدر برف آمد

کاش روز رفتنت آن روز بارانی نبود
از همان روزی که رفتی خیس بارانم هنوز

پاییز هم گذشت و به جز حسرتش نماند
مثل خودت که رفتی و دیگر نیامدی

رفتی و مرا یکسره با خود سر جنگ است
بعد از تو مرا حوصله خویشتنم نیست..

تو که رفتی
همه ی مزرعه ها خشکیدند
باغ من بعد تو صد جعبه زمستان داده...!

دیروز که رفتی...
خدا گریه کرد
و همه اسمش را باران گذاشتند...

مرا ببخش
که این قدر دوستت دارم
مرا ببخش که رفتی و
زنده ام بی تو ...

رفتی بدون آن که خداحافظی کنی