طناز ماجولانی
چند سطر دورتر
شعر پنجم :« اگر دلتنگ شدی»
طناز
پاییز ۱۴۰۵
اگر دلتنگ شدی، به پاییز نگاه کن…
به برگ‌هایی که بی‌آنکه از شاخه دل بکنند، تمام تابستان را با ترسِ رفتن گذراندند.
به پنجره‌ای که هر شب باز می‌شود شاید بادی آشنا از کوچه بگذرد.
به فنجانی که روی میز جا...
شعر چهارم :«زنِ تنها»
طناز
پاییز ۱۴۰۵
من همان زنم که وقتی همه‌چیز به هم می‌ریزد، اول به فکر جمع‌کردن خانه است؛ که چای می‌ریزد، لبخند می‌زند، جواب سلام می‌دهد و نمی‌گذارد کسی بفهمد درونش چه خبر است.
همان زنی که اگر کسی غصه داشته باشد، برای شنیدن حرف‌هایش وقت...
شعر دوم :«دلم برای نبودنت تنگ شده است.»
طناز
پاییز ۱۴۰۵
دلم برایت تنگ شده؛ نه برای روزهایی که بودی، نه حتی برای حرف‌هایی که می‌زدی…
دلم برای آن آرامشی تنگ شده که خیال می‌کردم کنار تو دارم.
برای وقت‌هایی که هنوز نمی‌دانستم آدم می‌تواند درست در آغوش یک نفر...
شعر اول :«پاییز از چشم‌های من شروع شد»
طناز
پاییز ۱۴۰۵
پاییز از وقتی شروع شد که تو رفتی…
نه آن روزی که برگها زرد شدند، نه وقتی که باد کوچه‌ها را از عطر باران پر کرد؛ پاییز از همان لحظه‌ای شروع شد که نگاهت را از من گرفتی و...
مجموعه شعر :«پاییز آدمای رفته»
طناز
پاییز ۱۴۰۵
بعد از تو، جهان…
جهان رفت… و من ماندم با خانه‌ای که بوی نبودن می‌دهد، با روزهایی که قرار نبود این‌قدر زود رنگ رفتن بگیرند…
هنوز باورم نمی‌شود مرگ بتواند این‌قدر ساده از دری وارد شود و یک زندگی را به دو...
شعر پنجم:پاییز بی تو
پاییزِ بی‌تو
چیز عجیبی‌ست...
همان کوچه است،
همان پنجره،
همان درختی که
هر سال
زودتر از همه
زرد می‌شود.
اما انگار
چیزی در جهان
کم شده است؛
چیزی شبیه
صدای قدم‌های تو
روی برگ‌های خیس.
امروز
یک فنجان چای ریختم
و بی‌اختیار
فنجان دوم را
کنار...
شعر پنجم:پاییز بی تو
پاییزِ بی‌تو
چیز عجیبی‌ست...
همان کوچه است،
همان پنجره،
همان درختی که
هر سال
زودتر از همه
زرد می‌شود.
اما انگار
چیزی در جهان
کم شده است؛
چیزی شبیه
صدای قدم‌های تو
روی برگ‌های خیس.
امروز
یک فنجان چای ریختم
و بی‌اختیار
فنجان دوم را
کنار...
شعرسوم :نیمکت خیس
امروز
نیمکتی خیس بود
و برگ‌هایی که
آرام روی آن نشسته بودند.
کسی آنجا نبود،
اما جای خالیِ تو
هنوز
گرمِ خاطره بود.
نشستم،
دستم را روی چوب سرد کشیدم
و به روزی فکر کردم
که کنار هم
به رفت‌وآمد آدم‌ها خندیدیم.
آن روز،
پاییز تازه آمده...
«کسی که بلد باشد»
روزی
کسی خواهد آمد،
نه با هیاهویِ دوستت دارم،
نه با وعده‌های بلندِ بارانی؛
فقط
بلد خواهد بود
چطور
عصرهای خسته‌ام را
کنارِ یک فنجان چای
آرام کند.
کسی
که دست‌هایش
عجله نداشته باشند؛
که وقتی
نامم را می‌گوید،
چیزی
در دلم
بی‌صدا
روشن شود.
دلم...