متن دلنوشته خاص

رویم سیاه مرض واگیر من و شما نمی شناسد
نمی گوید فلانی شهره شهر است به مهمان نوازی پس اورامبتلانکنم
رویم سیاه که میزبانت نیستم امابه زودی که دیرنیست جشن شکرانه سلامت خواهیم گرفت درخانه میمانیم تا بهار قشنگ تری داشته باشیم

هر آدمی یه قصه داره،یه سرگذشت داره.قصه ی آدمها پر از شکست ها و تجربه هاییست که به زندگیش معنا میدهد...
کشف کردن همیشه لذتبخشه.کشف راز و رمز.بزرگتر که شدم فهمیدم زندگی پر از رازه.....
راز هایی که اتفاقات کوچک اونارو آشکار میکنه..........

آمدنت را استخاره کرده ام ،
خوب آمد !
همیشه خوب می آید ...
اما تو خوبِ من ،
نمی آیی ...

ماها آدم های درد کشیده ایی هستیم، اما مسبب دردهای دیگرانم هستیم.
زخم زبان خورده ایم، اما زخم هایی عمیق تر بر جان دیگران وارد کرده ایم .
بی رحمی دیده ایم، اما دیگران را هم مورد بی رحمی قرار داده ایم.
ما آدم هایی هستیم که زورمان به کسانی...

همه ی وجودم را میگویم
لحظه ای دلم برای درماندگی اش سوخت.
دستی نبود ک تکه های خورد شده اش را جمع کند .
خودش را بند کسی کرده بود ک هیچ نمی فهمید از عشق، هیچ نمی دانست از علاقه،هیچ درکی از دوست داشتن نداشت.
مگر چ گناهی کرده...

من یقین دارم تقویم سال ها
بی توورق نمی خورند
هفت سین سفره
بی سبزی حضورت چیزی کم خواهدداشت سال بی تو نونمی شود
بلبل نمی خواند
درخت شکوفه نمی دهد
همیشگی باش عزیزدل
که دلم سال هانوشودازحضورت
که باشی ومن بخندم به لبخندت

آدم هایی هستند که شاید کم بگویند دوستت دارم
یا شاید اصلا به زبان نیاورند دوست داشتنشان را ..
بهشان خرده نگیرید!

این آدم ها فهمیده اند دوستت دارم حرمت دارد .. مسئولیت دارد

ولی وقتی به کارهایشان نگاه کنی دوست داشتن واقعی را می فهمی .. می فهمی که...

میگویند؛

حرف ها هم پا دارند
پاهای بزرگی که گاهی
روی دلی میگذارند
و جایشان برای همیشه
می مانند.
مراقب حرفهایمان با شیم
دل که رنجید از کسی
خرسند کردن مشکل است..

وقتی می گم هیچ کس، یعنی دقیقا هیچ کس.
روزای زیادی باید بگذره تا آدم قانع بشه فقط خودش هست و خودش. تا باورش بشه از بقیه به جز یه اسم و چندتا خاطره ی کوچیک چیزی براش نمی مونه.
بیست سال! چهل سال! هفتاد سال زندگی، فقط برای تلمبار...

امروز داشتم به این فکر می کردم که
فقط هم اینطوری نیست که ما از دست داده باشیم، دلم سوخت برای آن ها که ما را از دست داده اند!
نه که ماه باشیم و بی عیب، نه ...
فقط ما انگار کسانی را از دست داده ایم که مطمئن...

دیگر نه می پرسم ،
نه اعتراض می کنم ،
نه افسوس می خورم ...
فقط می بینم ، نفسی عمیق می کشم و عبور می کنم .
که عبور ، تنها مرهمِ زخمِ بی انصافیِ آدم هاست .
همیشه نباید ترمیم کرد ،
همیشه نباید فرصت داد ،
باید...

حرف هایی که میزنیم، دست دارند
دست های بلندی که گاهی گلویی را می فشارند و نفس فرد را می گیرند
حرف هایی که میزنیم، پا دارند
پاهای بزرگی که گاهی جایشان را روی دلی می گذارند و برای همیشه می مانند
حرف هایی که میزنیم، چشم دارند
چشم های...

ولی جدا از این حرفا چقدر دلم میخواست الان دوتایی کنارِ اتیش.. وسط یہ جنگل..سرم رو سینت... دستات لای موهام بود و...اهنگ مورد علاقمون رو تکرار...!!!

‎چند سال از عمرم گذشت ...
برای خیلی ها رفیق بودم--- شاید خیلی ها نارفیق بودن!!!
سعی کردم خوب باشم---- اما بدی دیدم
اعتماد کردم---- نارو زدن
دوست داشتم(محبت کردم)---- لطمه خوردم
مهربان بودم----بی تفاوتی دیدم
‎برای همه شادی افریدم ---- اما غمگینم کردند!!!!
‎لبهارو خندوندم ---- چشمهایم را گریاندند...

همه ما مقصریم:
وقتی کودکی از گرسنگی،گریه می کند.
وقتی زنی شبها گریه میکند.
وقتی پدری شرمنده می شود.
وقتی دختری،احساس نا امنی می کند.
وقتی پسری جوانی نمی کند.
دنیای عجیبی ست!
دنیایی که انسان ها سعی در نابودی خود دارند...

به صفحه نگاه کن . میبینی شاه ، وزیر،فیل و اسب و قلعه میتونن به عقب برگردن.
ولی سرباز هیچوقت نمیتونه برگرده .
سرنوشت خیلی از ما ها هم مثل سربازه

موضوع : اسطوره امید

- حال ما خوب است ، این روز ها اوضاع خوبی نداریم ، اما چه می شود کرد ؛ باید بگوییم زندگی هنوز در ساقه های سبز گیاه و در رگه های متورم زمان جریان دارد و باید حتی از این لحظات هم بهترین استفاده را...

حرمت عشق را در هر زمان پاس بدار همیشه عاشق باش که بی عشق متحرکی هستی بی روح؛ بهونه ای باش برای عاشق شدن ..

کسی که گوشش به قلبش وصل باشد
حرف های نگفته ات را هم می شنود
چه اصراری ست به فرو کردنِ حرف هایِ تکراری به گوشی که از قلب جداست؟!
شیوا احمدی الف

پدرم، یادت را گرامی میدارم حرامم ندادی ،حرام خواریم را توصیه نکردی و هرگز آزمون نگرفتی.

پدر همان کسی است که؛
هرگز...
سایه منتِ مهرش را حتی
در نگاهش ندیدم!

در گوشه و کنار شهر
در هیاهوی فروشنده ها و
ازدحام رهگذران.
زنانی را می بینم
که زخم های به خون نشسته ی
روی پیکرشان
خبر از فریاد های پر از درد می دهد
اما یقین دارم که آنها
روزی خواهند مرد،
بی آنکه کلامی برای اعتراض گفته باشند.

آدم های این روزگار؛
زندگی هایشان
همانند کویر است.
با روزهایی گرم و
شب هایی سرد و یخبندان.
ترک های بی شمار قلب هایشان
حتی اجازه نمی دهد،
امیدی به آب و آبادانی داشته باشند.
آدم های این زمانه
بیش از اندازه همانند کویرند.
همانقدر سرد،
همانقدر بدون امید
و...

من قدم زدن در صبح زود و غروب را دوست دارم. اولی روزم را می سازد و دومی شبم را