شعر

گیسوی تو پیچیده ترین رمز جهان است

لطفی کن و افشا بنما اسم شبت را...!

ارس آرامی

یک عمر شدم عابد و در صومعه بودم

با یک نگهت کافر بی دین شدم امروز

ارس آرامی

شده با خواندن بیت غزلی گریه کنی؟
یاکه در حسرت حس بغلی گریه کنی؟

به دلت بارشی از غم، به لبت خنده زنی
ظاهرت شاد نشان داده ولی گریه کنی؟

خنده تلخ کند، زرد شوَد رخسارت
شهره شهر شوَی و مثلی، گریه کنی؟

هوس بوسه ای از لعل لبش داشته...

خبرت هست شدی صاحب هر بند دلم

مقدار یار همنفس چون من نداند هیچ کس

یک زمان تنها بمانی تو ز خلق

در غم و اندیشه مانی تا به حلق

وای آن دل که بدو از تو نشانی نرسد

مرده آن تن که بدو مژده جانی نرسد

ای جنون عمریست میخواهم دلی خالی کنم

ور هیچ نباشد چو تو هستی همه هست

زندگانی

زندگی جز لحظه های رو به پایانی نبود
سایه ای در پرتو مهر درخشانی نبود

روزهای پرشمارش را به چشمم دیده ام
نوبهارش خالی از فصل زمستانی نبود

مثل خوابیکه به پلک خسته ای سرمیزند
فرصت شیرینی اش اوقات چندانی نبود

زندگانی با تمام ساز و برگ و حشمتش...

مستی لبانت شراب انگورهای نوبری

حلال ما که نشد باشد حرام دیگری!

ارس آرامی

گفتمش بیا جان بستان بوسه بده

گفت بمانش به تمنا که گران شد!!

ارس آرامی

شُهره شهر بوده ام در عرصه عشق و امید

آمدی مضحکه پیر و جوانم کردی!!

ارس آرامی

ای جان چو رو نمودی جان و دلم ربودی

در حسرت تو میرم و دانم تو بی وفا

روزی وفا کنی که نیاید به کار من

خشک بودم در کویری از نیاز
می شدم تکرار در بغضم و باز...
دردهایم اشک می شد در نماز
روزها با مرگ... شب ها شعرساز
حکم صادر کرد چشمانت به ناز
باتو شد دنیای من، مشمول عشق!

ناز لحنت برد هوشم را و برد
راستش دل در دلم یک لحظه...

ای کاش که هرکس به مرادش برسد
شب رفته و روزهای شادش برسد

آن دل که شده از ستم دنیا، خون
شاید که فقط شعر به دادش برسد

ارس آرامی

حکم این بازی شده دل را به شاهی باختن
یا که سربازی شدن با عشق بی بی ساختن

دل بریدن سخت لازم می شود گاهی چه تلخ
وای از آن دستی که مجبوری به تک انداختن!

ارس آرامی

حکم کردم دل، ولیکن اول بازی بُرید
دل بدستش داده بودم پس چرا دل می برید

نوبتی دیگر گذشت و نوبت من باز شد
شک و تردید صدور حکم هم آغاز شد

چشم در چشم حریف و دیگری بر دست یار
بر زمین انداختم سرباز دل را بی قرار

اشتباهی...

من خنده زنم بر دل ، دل خنده زند بر من
اینجاست که میخندد دیوانه به دیوانه

من خنده زنم بر غم ، غم خنده کند بر من
اینجاست که میخندد بیگانه به دیوانه

من خنده کنم بر عقل او خنده کند بر من
اینجاست که میخندد ویرانه به دیوانه...

غم سرخی به دلم ماند، بگویم خوب است
تو فقط شعر مرا هم که بخوانی، کافی ست!
بروی، بی تو بمانم و بمیرم؛ اما
به خداوند قسم این، خودِ بی انصافی ست!


🟩 شاعر: سیامک عشقعلی

گرچه دل کندی و رفتی، دلبرم هستی هنوز
عشق من! با شعرها در دفترم هستی هنوز

من وصالت را ندیدم گرچه با آغوش خود
با جسارت! بی جسارت! همسرم هستی هنوز


🟩 شاعر: سیامک عشقعلی

از جود وجود عشق موجود شدیم

بی جود وجود بی وجودیم همه

شب ناله هایم آسمان را می برد با خود
گنجشک های بی زبان را می برد با خود

شب ناله هایم خشمِ توفان در بغل دارد
آرامشِ این خاک دان را می برد با خود

در روزگاری که قفس رؤیای پرواز است
خشمِ خدا آتش فشان را می برد با...