شعر

یک همدم باوفا ندیدم جز درد

به جز پناه دو دست تو سایبانی نیست...

وقتی قفس شکست
و در خاطر پرنده
تصویر اوج نقش بست،
موجی به شکل خواستن آغاز می شود
پَرهای شوق
در بال های تجربه
بی آن که پَر شود، پرواز می شود...
بر این مدار
بی دید
بی امید
این سان که ما
دست به دعا سرنهاده ایم
گویی کنار...

زخمی دگر بزن که نیفتاده ام هنوز...

قصدِ جان ها کند آن سخت دلِ سخته کمان...

اندیشه ام افلاک نیست ای وصل تو کیوان من

ازتو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران
رفتم از کوی تو لیکن عقب سر نگران
ما گذشتیم و گذشت آنچه تو با ما کردی
توبمان و دگران وای به حال دگران

اکسیر عشق بر مسم افتاد و زر شدم..

در وصف تنت شاعر ناکام زیاد است...

دل من دلبری دارد ودلبر دلبری دیگر
ولی اوگر رود روزی نگیرم دلبری دیگر
اگردل دلبرم گردد وگر دلبردلم گردد
چگونه من بیارایم دل ودلبر به یکدیگر
اگردل دلبرو دلبردل و باهم کنند سکنی
چگونه من دهم تشخیص دل ودلبر زیکدیگر
بیا ایدل من و تو یار هم باشیم
که...

بگفتم دوستم داری؟ ببستی هر دو چشمانت
سپس وا کردی آغوشت که من دیوانه ات گشتم

صد هزاران جان فدای
لحظه های دیدنت
غنچه ی طبعم شکوفا
گشته از خندیدنت
مستی و دیوانگی
هم عالمی دارد عزیز
سرخوش از آن لحظه
رویایی بوسیدنت...️


️️️

تو شعر بودنِ منی،
تو را ادامه می دهم...

درشب هجرتو شرمنده احسانم کرد
مژه از بس گهر اشک بدامانم کرد
سرگذشت شب هجران تو گفتم باشمع
آنقدرسوخت که از گفته پشیمانم کرد
من بی مایه کجا و سخن از عشق کجا
مهر بی حد تو گستاخ به اینکارم کرد
شمه ای از گل روی تو به بلبل گفتم...

در رو ڪه باز ڪنی
شومینه ای سرد و خاموش
دورش فانوس زنگ زده، شمع های بی عطر
ڪه سوختن ولی نساختن
دو تا مبل پارچه ای
ڪه بخوای روش بشینی
صدای غژغژ ازش بلند میشه
قاشق و چنگال، ڪاسه و بشقاب، لیوان و پارچ...
یه سری خرت و پرت...

دانی که من از تو برنگردم؟

ترسم روزی که

آیی...

نشناسی ام...

غم فراق تو ، دلبرکم

مرا...

هر مردمکش را
فلکی
می بینم

گوشه ای دنج و تو و یک جام مِی قدری گناه
از خدا چیز زیادی را مگر می خواستم؟

دیدار می نمایی و پرهیز می کنی!

که لبت حیاتِ ما بود و نداشتی دوامی...

نخل ما را ثمری نیست به جز گرد ملال...

گرتورا صبح سلامی نکنم پس چکنم
گرتورا سیر نگاهی نکنم پس چکنم
با همه أدم و عالم قیاست کردم
نزنم سر به بیابان زفراقت چکنم
منکه از عاشقی و عشق نبردم سودی
ندهی گر علیکی به سلامم چکنم
باد وباران ابروطوفان همه دست اندرکار
تا شوی همدمم و گرکه نباشی...

خاکِ من زنده به تاثیرِ هوایِ لبِ توست