متن کوتاه

هی «یاهو» کشیدیم
برای یابوها
و سرفه ها
در پاکتِ سیگارِ بهمن
خاکستر شدند

مهم نیست
صبح
چگونه می رسد
بودن دوباره ی تو
در کنار من
شروع زندگی است.

دلم
با
رفتن
نبود
اما
چاره
دیگه‌ای
نداشتم.

وعده‌گاه شبی بهاری،
لبخند می‌زند ماه ـ
ستاره‌ای هم ترانه می‌خواند!

عمرم را بخیه می‌زند،
روز به روز ـ
تارهای سپید ریشم!

دیگر هیچ‌کس،
احوال تو را از من نمی‌پرسد ـ
بی‌خبر است مادرم!

سپیده‌دمی،
جیک‌جیک گنجشک‌ها به گوش نمی‌رسید ـ
در سوگ مادرم!

به میانه‌ی آب و رنگِ زنی،
خویش را یافتم ـ
نقاش شدم!

زورگوها بسیار شدند،
در این اقلیم ـ
به شماره نمی‌آیند!

نگرانی‌هایم،
به بن‌بست رسیده‌اند ـ
بر دوش ظن و گمان!

افتاده به دریای کبر و غرور،
چشمش هیچکس را نمی‌بیند ـ
نویسنده‌ای خودخواه!

جاهل‌ترین شاعران، منم،
به دنبال ردِ باد افتاده‌ام ـ
در شبی سیاه و تاریک!

درس‌های زندگی را می‌نویسم،
از سرم می‌گذرند ـ
آنها را نمی‌فهمم!

نی‌لبکی است بر لب زندگی،
خستگی‌اش را می‌نوازد ـ
سالیان درازی‌ست، کارگر!

آسمان رودوشی آبی رنگی پوشیده است،
با پیراهنی از نرگس ـ
قدم می‌زند اسفند ماه!

هیچ‌کس صدایش را دوست ندارد،
خواننده‌ای بد صداست ـ
خرمگس!

دو رودخانه‌ی شراب‌ست!
با خوش‌ترین طعم ـ
پستان‌های زن!

شمشال می‌نوازند انگشتانم،
تار تار موی زنی ـ
رقص می‌کند!

قهقهه‌ی خنده‌ی زنی‌ست،
که می‌ریزد به دل شب ـ
مهتاب!

انگشتان دست مَرد،
زیارت پستان‌های زن ـ
صفا و مروه!

در گوشه‌ی لب دختری،
جای پای بوسه‌ای است ـ
تابلویی رمانتیک!

شب‌های بهاری،
کوتاه کوتاه شده‌اند ـ
ماه عریان ظاهر شده است!

روزگاری دلگیر می‌شد،
به سفیدی موی سرم
جگرگوشه‌ام!

سی سال پیاپی،
دشت دلم را آب‌پاشی می‌کند ـ
زنی مهربان!