شعر کوتاه

پنجره کوچک زندان، 
بافه‌ای از آزادی را داخل کرد-
روشنایی ماه!

ببخش که تو آه منی!
هرگاه می‌کشمت،
تنگ می‌شود نفس‌هایت.

گویا که از گل
ترسانده شده باشیم،
هر چیز را می‌نگریم،
مبادا او باشد!

بر روی آخرین 
برگ پاییزی، 
نوشتم بهار 
شرمنده‌ی درخت شدم!

ای مرهم دلم، 
چنان اندکی تو، 
که نمی‌دانم
کدام زخم تنم را با تو درمان کنم!

ای آسمان آبی
مهلتم می‌دهی
در زیر سایه‌سار مهر و محبتت
لختی
در کوچه‌پس‌کوچه‌های خوشبختی
قدم بزنم؟!

برای سفر به دستان مادرم 
تنها بالی  
مرا بس است...!!

تیغه‌ای دو لبه تیزم! 
هر طرف را که بگیری، 
زخمی خواهی شد.

ای بهانهٔ بارون
تو خیابون،
قدم بزن
تا
به تماشای بنشینم
تو
و برگ ها را .

داستان زندگی‌ام را
برای ماه بازگو کردم،
صورتم را نورافشانی کرد!

من طلبِ پرواز ندارم،
تنها سکوتی می‌خواهم،
که در میانِ درد و غم‌ها،
به بال مبدل شود...!

پیراهنی سفید و نرم 
نشسته بر روی پشت‌بام؛ 
که برف‌های روحم را اب می‌کند!

مهربانی تو عیان شد— 
باد، سیاهی‌ها را زدود
و من هم آغوش نسیم شدم!

در باغِ چشم‌انتظاری، 
خوشه‌ای مژده برایت می‌چینم-
وصال!

تلخ‌ترین سیلاب، 
زخم روی تنه‌ی درخت ون است-
سقز!

خورشید که ناخشنود می‌شود،
به دامن روز پناه می‌برد--
ستاره.

ماه--
عشوه‌ی نازدانه‌ای را دید،
بهانه‌گیر شد!

سرپوش سفید مادر
در آسمانِ اندوه می‌درخشد— 
هاله‌ی مهربانِ ماه!

آخرین انار پاییز 
بهانه‌ی ترک بردن می‌گیرد— 
حسرتی پر ز اندوه!

دو دانه افتادند
از جیب فرشته‌ای،
ریحانه و میخک!

به سویِ پیری می‌روم؛ 
سلامِ فراموشی شدنم می‌کند--
پایان عمر!

رازهایم را که نوشتم
خودش را به تیغ مدادتراش سپرد--
مداد!


شاعر: دریا هورامی
مترجم: زانا کوردستانی

برای شکستنِ سکوت، 
زبانِ قلم را برید— 
مدادتراش!


شاعر: دریا هورامی
مترجم: زانا کوردستانی

عصری پاییزی
لب ایوان گل‌شبدر نشست--
زنبور عسل!