شعر

می بینی آخر آن روز از من اثر نباشد
از عشق و خواهش من دیگر خبر نباشد

تا از نبود و بودم حرفی میان نباشد
تا از جفا و جورت دل در بدر نباشد

لیلای من تو در تب سوزی و کس نباشد
این عاشق تو دیگر مجنون شهر نباشد...

عمریست دلم در طلبت آه دوان است
درکوچه ی یادت همه شب پرسه زنان است

شهر دل من پر شده از عطر هوایت
یادت همه جا چون نفسم در جریان است

با حال و هوای تو نفس می کشم آری
در سینه ی من خاطر تو در ضربان است

من...

دلا تا کی اسیر نفس شومی
به دست وسوسه مانند مومی

ببر زنگار دل با آب توبه
که در اصل و حقیقت شاه رومی،

ارس آرامی

نماز عشق می خوانم قنوت یارب اش باتو
دعای وصل بر لب ها و آمین گفتنش باتو

عجب عطر خوشی امید پیوند دو دل دارد
هوا از عشق لبریز است تنفس کردنش باتو

ز پا تا سر فرو رفته در آب جذب دریایت
من آن مستغرقم در تو زهی جزر...

کاش می شد که تورا از دل خود پاک کنم
تک تک خاطره ها را به دلم خاک کنم

از تو بگریزم و یک نقطه شوم در دل شب
تا سحر از غم تو شکوِه بر افلاک کنم

ارس آرامی

ﮐﻨﺎﺭ ﮔﯿﺴﻮﺍﻧﺖ ﺭﻫﺒﺮﯼ، ﺳﺨﺖ ﺳﺖ ﻣﯽﻓﻬﻤﯽ؟
ﻭ ﺭﺍﺿﯽ ﮐﺮﺩﻧﺖ ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺮﯼ، ﺳﺨﺖ ﺳﺖ ﻣﯽﻓﻬﻤﯽ؟

ﺑﻪ ﻓﮑﺮﺕ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﺩﯾﺪﻡ ﻧﻤﺎﺯﻡ ﺭﺍ ﻗﻀﺎ ﮐﺮﺩﻡ
ﺗﻮ ﺑﺎﺷﯽ ﻭ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﮐﺎﻓﺮﯼ، ﺳﺨﺖ ﺳﺖ ﻣﯽﻓﻬﻤﯽ؟

ﺗﻮ ﺑﺎ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺯﺑﺎﻧﯽ ﺗﺸﻨﻪﺍﻡ ﮐﺮﺩﯼ ﺑﻪ لب هایت
ﮔﺬﺷﺘﻦ ﺍﺯ ﻟﺒﺎﻧﺖ ﺳﺮﺳﺮﯼ، ﺳﺨﺖ ﺳﺖ ﻣﯽﻓﻬﻤﯽ؟

ﻣﺸﺨﺺ ﮐﺮﺩﻥ اﯾﻦ...

مثل پائیز و هوای ابری و تنگ غروب
یاد تو چون بادهای موسمی سمت جنوب

بی تو سخت است و عذاب آور تمام لحظه ها
یاد خود را اینچنین بر قلب زار من مکوب

آمدی...عشق به این قلب پر از غم دادی

بی تو ای حضرت خورشید دلم تاریک است

می سرایم من غزلها بهر دوست

با دلش گر قافیه سازم نکوست

تویی عاشق ترین یارم ،تویی درمانِ هر دردم

تویی شیرینی جانم ،نباشی بی تو من میمیرم

به خوابم آمدی یک شب، تو ای زیبا ترین دلدار

ز عشقت من شدم خندان تویی آیینه دیدار

تو شدی مونسِ جانم، منم آن، یار و نگارت

همه شب، با تو بمانم؛ ای که هستم به کنارت

من، همان ،شورِ غزل هایِ توام؛ می دانم

در دلم، عشقِ تو را، یار؛ به جان می خوانم

جمعه یعنی: دیدنِ رویِ نگار
بودنِ هر عاشقی، با عشقِ یار
جمعه یعنی: با دلِ پر عشقِ خود
خوش نشینی و نباشی غصه دار
هم صدا گشتن، به آوایِ خیال
دل بریدن، از تمامِ روزگار
جمعه یعنی: بیقرارِ دیدنت
خنده هایِ یارِ زیبا در کنار
جمعه یعنی :نازِ چشمانت ،عزیز...

باز از کوچه گذشتی و دلم شد، بی تاب
و درآن کوچه،شدم بی توکمی مست و خراب
از همان دور، بدیدم رخِ زیبایِ تو را
باز هم ،خاطره شد، دیدنِ رویت مهتاب

کاش! بودی و دلم، گرمِ نگاهت می شد
غزل و قافیه هم، باز؛ به راهت می شد
کاش! با نرگسِ چشمانِ تو شبها، غزلی
می سرودم، که مرا، صورتِ ماهت می شد
همچو شمعی، به شبِ تارِ دلم می تابی
کاش! این ظلمتِ شب، خوش، به پگاهت می شد
ای...

شده ام مست و پریشان و کمی هم مجنون

بی تو ای حضرت دلدار دلم بارانی است

می کند صد آفتاب، بر من طلوع ،ای نازنین

گر بیایی باغِ دل، گل می دهد زیباترین

الان چندین و چَن ساله ِشبا خوابُم نمی گیره
نِگو عاشق شدی؛ بابا مو اعصابُم نمی گیره

هُلُم میده جلو اما جهان کارش عقب گرده
مو او "طفلم" که گردون از سر "تابُم" نمی گیره

ِغمام رویایین چیزی ِشبیه قصه ها اما
پرِ شاماهی قصه به قلابُم نمی گیره

کسی...

سفر کردم ز خود دیدم که گمراهی ست بد کردم

نه با خود گشته ام اینک نه راهی هست برگردم

بگردم من، به پای دل به پای سر به گرد تو

کجا جویم چنین کعبه به دل دارم غمت جانا

شعر من از دل بی تاب خودم می گوید

رقص واژه به قلم نیست دلم زنجیر است

بی تو بهانه شد غزل از همه دل بریده ام
مطلع شعرم شده ای یار دگر ندیده ام
آبی چشمان تو چون آبی دریای دلم
موج زند در دل من ،بار غمت کشیده ام
سرو قد باغ دلم ، بی تو گرفته حال دل
دوری و از دوری تو، طعم...

بی تو تنها همچو جغدی مانده در ویرانی ام
پر ز فریادم ، ولی در بغض خود پنهانی ام
تار گیسویت که می رقصد میان بادها
در خیال روی دیدارت ، پی ویرانی ام
شد خزان باغ دلم ،ویرانه می خوام چکار
اشک می ریزم ،خرابم ،خسته ام ،طوفانی ام...