شعر

در دیاری که در او نیست کسی یار کسی

کاش یارب که نیفتد به کسی کار کسی

خوشا رفیق که پیشش نقاب برداری
عیان کنی که چه اندیشه ها به سر داری

خوشا رفیق که در خانه اش خراب شوی
شبی که هیچ نداری و چشم تر داری

که بی دریغ قبولت کند چه خوب و چه بد
اگر فضاحت و ننگ و اگر هنر داری

تو...

از میان ِ
گلها
آنکه خوشبوتر

از میان ِ
اقیانوس
آنکه آرامتر

از میان ِ
ستاره ها
آنکه زیباتر

از میان ِ
خنده ها
آنکه شیرین تر

از میان ِ
اشعار م
هر چه
توصیفی تر

بهر تو
جانا
هر چه
بی ادعاتر

یک نفر دل به شما بست، همینست که هست
اگر او عاشق اگر مست، همینست که هست

بی تو این ثانیه ها را نفسی بند نبود
اسم این حادثه عشق ست، همینست که هست

مثل جنگاور رومی که برای تو نهد
جان خود را به کف دست، همینست که هست...

گر در طلبت رنجی ما را برسد شاید
چون عشق حرم باشد سهل است بیابان ها......♡:)...

آنکه در باغ دلم ریشه فرو برده ز نو

گرچه نوخیز نهالیست ، سراپا ثمر است

از تواَم یا رب فراموشی مباد

هرکه می خواهد، فراموشم کند

وعده باران ندهید

شانه را زیر خم زلف پریشان ندهید
ناله در نای دلآشوب نیستان ندهید

دود آهی که به آتش بکشد عالم را
به تماشاکده ی گردش دوران ندهید

حکمتی بوده اگر ساکن دنیا شده ایم
بیش از این دلهره لحظه تاوان ندهید

با شمایم که به شومینه هم...

ای خوش آن عمر که در شغل محبت گذرد

وادی عشق بسی دور و درازست ولی

طی شود جادهٔ صد ساله به آهی گاهی

من چرا گرد جهان گردم چو دوست

در میان جان شیرین منست

تا بتوانی، ز خلق، ای یار عزیز!

دوری کن و در دامن عزلت آویز!

انسان مجازیند این نسناسان

پرهیز! ز انسان مجازی، پرهیز!

چشم خود ای دل ز دلبر تا توانی برمگیر

گر ز تو گیرد کناره ور تو را گیرد کنار

ای حضرت معشوقهٔ جانان تو کجای؟

در شعر شبم قافیه بدجور خراب است!

ارس آرامی

نشد به اشک خنده ها، زدم به عار گریه ها

که من دهاتی غریب میان شهر گریه ام

ارس آرامی

چرا زعشق کسی را دگر نمیشود خرسند
چه شد که قدروفا را کسی نمیداند
چرا زمانه عجین گشته با دغل بازی
چه شد که معنی حجب و حیا کسی نمیداند
چرا زضعیفان کسی نگیرد دست
چه شد که بوی خدا را کسی نمیداند

درون من کسی ست
به مهربانی تو
که هر غروب دلتنگ
دست تنهایی مرا می گیرد
شانه به شانه ی من
خستگی هایم را قدم می زند
با چشمان زلالش خیره می شود
به دو چشم مشتاقم
دل به دل غصه هایم می دهد
مرا می کشاند در قاب علاقه...

تو اگر ناز کنی ناز کشیدن بلدم
ناز از چشم پر از عشوه خریدن بلدم

قفس خسته دلی های من عاشق را
باز کن تا که ببینی که پریدن بلدم

لب تو باغ انار است به شوق آوردم
میوه ی عشق ز لبخند تو چیدن بلدم

خنده کن تا بشوی...

جان و تنم ای دوست فدای تن و جانت

مویی نفروشم به همه ملک جهانت

خوشا آنان که آرام و صبورند
به هرسختی و غَم تسبیح گویند
محبت می کنند بی مُزد و مِنّت
بدی بینند امّا در سُکوتند
شعراز:حسین صالحی

چرا دگرکسی را زعشق خورسند نیست
چه شد که وفا را کسی نمی بیند
چرا زضعیفان کسی نگیرددست

چه شد که صدق و صفاراکسی نمی بیند
چرا زمانه عجین گشته با دغل بازی
چه شد که حجب و حیارا کسی نمی بیند
چرا دگر زمحبت اثر نمی بینم
مگر زبانم...

یکی باغ و یکی ویلا پسندد
یکی خانه لب دریا پسندد
من از باغ و لب دریا و ویلا
تنی سالم دراین دنیا پسندم
شعراز:حسین صالحی

خوشا آنان که آرام و صبورند
به هرسختی و غم عبدی شکورند
محبت می کنند بی مزد و منت
سحرگه چون شود سربرسجودند
شعراز:حسین صالحی

خداوندا به فریاد دلم رس
توخود دانی ندارم جز تو من کس
همه دشمن شوند با من غمی نیست
چو تو یار منی باشد مرا بس
شعراز:حسین صالحی