متن شهریار

شب همه بی تو کارِ من شِکوه به ماه کردن است!

خزان هم با سرود برگ ریزان عالمی دارد...^ ^

خاطرِ من پُر ز تو، جسمم‍ خزان

از غمت دادم‍ به ݪب اشهد، اذان



می کنم گریه ز هجرت ای عزیز

پیش نااهݪان گل من تو نمان



جرم من اندک، غرورت جرم اصل

از گذشت و مهر دی با من نخوان



ریش و مو یار و رفیق رنگ آق!

با...

اما شهریار به جای کارما گفته:
فلک همیشه به کام یکی نمی گردد،
که آسیای طبیعت به نوبتست ای دوست🙂🎡

بی تو با مرگ عجب کشمکشی من کردم

تو دیگر با دلم کاری نداری
بر این آشفته یک راهی نداری
که گفتت با دلم نامهربان باش؟
که جز آزار من کاری نداری...

من مانده ام‍ و این دلِ تنگ
که بۍتو گذشتن ها را هیچگاه درک نکرد؛
تنها آموخت که در حسرت تو،
مرا شکنجه دهد.

هنوز نمۍدانم‍ سهم‍ من از داشتن تو
تا چه اندازه بود
که این گونه تاواטּ آن را با نبودنت مۍدهم‍؛

هنوز نمۍدانم‍ چرا وقتۍ برایم‍ حرف...

گرچھ شادے با من غریبے مےکند
و هنگام‍ دیدنم‍،
از این محتاج روے برمےگرداند
اما دݪ من، خوش بھ همین غم‍ است
کھ در سینھ ام‍ گذاشتھ اے
هرچھ باشد رنگ و یادے از تو دارد!
و من خوشحالم‍،
با غم‍ خود، با غم‍ تو
خوشحالم‍!

اصݪآ بگو کسے حوالےام‍...

نالد به حال زار من امشب سه تار من

این مایه تسلی شب های تار من

ای دل ز دوستان وفادار روزگار

جز ساز من نبود کسی سازگار من

فرق من و تو
فقط جنس دلامون بود
دل تو از جنس سنگ و دل من از جنس شیشه
برای همین به راحتی شکستیش و رفتی

آرام و روان و نرم و سنجیده رود...
ما ناله کنان و یار...، نشنیده رود...!
یک عمر گذشت و عاقبت فهمیدیم
از دل نرود هر آنکه از دیده رود!

تقدیر الهی چو پی سوختن ماست

ما نیز بسازیم به تقدیر الهی

در دیاری که در او نیست کسی یار کسی

کاش یارب که نیفتد به کسی کار کسی

پیوند جان جدا شدنی نیست ماه من

تن نیستی که جان دهم و وارهانمت

تار و پودم، تو بگو
با دِلِ تنها چه کنم؟

گر از یادم رود عالم تو از یادم نخواهی رفت

همه شب سجده برآرم که بیایی تو به خوابم
و در آن خواب بمیرم که تو آیی و بمانی

سهل باشد همه بگذاشتن و بگذشتن
کاین بود عاقبت کار جهان گذران

در حسرت تو میرم و دانم تو بی وفا

روزی وفا کنی که نیاید به کار من

در حسرت تو میرم و دانم تو بی وفا

روزی وفا کنی که نیاید به کار من

حالا من ماندم و میان دستانم دست تنهایی
عاشق کش ای تلفیق خنجر و خون و زیبایی

به قدر هق هق ات شانه برای سر نهادن نیست
در این افتاده از چشمت هوای ایستادن نیست

به غیر از گریه کردن ها صدایی بر نخواهد خاست
تو ای عاشق به جز...

به قدر هق هق ات شانه برای سر نهادن نیست
در این افتاده از چشمت هوای ایستادن نیست

به غیر از گریه کردن ها صدایی بر نخواهد خاست
تو ای عاشق به جز تو شهریاری بر نخواهد خاست

تو یار شهر عشق هستی ولی شهر یارت نیست
به جز قلب...

شهر بی یار مگر ارزش دیدن دارد

دل به هجرانِ تو عمریست شکیباست ولی
بارِ پیری شکند پشتِ شکیبائی را