متن کوتاه

شرمنده
وجدان روزگار
از مظلومیت کودک فقر

دلبر آمد پی تعمیر دل ویرانم

لیکن آن وقت که این خانه ز تعمیر افتاد

افطار می کنم
روزه ی عشقم را
به دعوت لبخندت

اغوش توست خانه ی من راست گفته اند
که هیچ جا ، خانه ی آدم نمی شود

زبان روزه خدایا نمی کند باطل
مدام حسرت وصل نگار را خوردن؟؟

یه قاضی وجود داره به اسم زمان
که هر کسی رو سر جای خودش می نشونه...

دَر کِلاسِ عاشِقی شاگِردِ نو پایَت مَنَم
می نِویسم با غَلَط: «مَن دوصطَط دارَم فَغَت

بە ضریح چشمانت
دخیل بستم.
گاهی نیم نگاهی
حضرت شفا.!

محمد قیصریان

به کار دوستی ات بی غشم ، بسنج مرا
به سنگ خویش که عالی ترین عیار تویی

غم دنیارو کی کشید آنکه چای خورد سیگار نکشید!

من اهل چایی نیستم اما تو دم کن
از چشمهایت استکان دیگری را

تنها پیغمبری که به آن ایمان دارم
چشمان توست
بدون کتاب معجزه آوردن کار هرکسی نیست

بعضی وقتا باید فراموش کرد و رد شد

هر چه عاقل تر میشی، کمتر حرف میزنی

اندکی ازتو...
تمام می کند
ناتمام مرا

به هرکه می نگرم طالب دوام بقاست

مدار خلق به فکر محال می گذرد

دو روزه فرصت وهمی که زندگی نام است

گر از هوس گذری بی ملال می گذرد

دوستت دارم و
گلدان شانه هایت را
هر روز با بوسه هایم
سیراب می کنم

صرّاف سخن باش و سخن کمتر گوی

چیزی که نپرسند تو از پیش مگوی

آنکه رخسار ترا این همه زیبا می کرد
کاش از روز ازل فکر دل ما می کرد

نخواهم عمر فانی را تویی عمر عزیز من

نخواهم جان پرغم را تویی جانم به جان تو

چه جمله ی قشنگیه:
باغبانی دل سبز میخواهد

خاک را زنده کند تربیت باد بهار

سنگ باشد که دلش زنده نگردد به نسیم

عشق وقتی برسد عقل به شک می افتد
تو دعا کن که بیافتد، به تو اما برسم