متن کوتاه

قدرِ زنده رو ندونن
مردن عاقلانس🙂💔

همیشه بر آنم تا دل کسی را نشکنم،
اما وقتی به خود نگاه میکنم تکه تکه ام ...

شهر بی یار مگر ارزش دیدن دارد

قلم نوشت
کاغذ گریست از غم نگارنده...

میانِ همه عاشقانه ها وصل است
میانِ منو تو چرا فصل است؟

غصه هایت را به برگ های درختان آویزان کن
چند روز دیگر می ریزد!

هوای ابری ام!
بارانی ات را به تن که می کنی
ناودانی ها شاعر می شوند

زندگی شاید صدای کوچه ی غمگین ست
که تنهایی زنی را در خود حل کرده است

می دانستی
وقتی نباشی
عطرت را بغل می کنم

عشق
پیچکی ست
که دیوار نمیشناسد!

نور دو دیده منی دور مشو ز چشم من

نرم نرمک می رسد اینک خزان
فصل رنگ و آشتی و عشق زمان

حالا که عشق پنجره را باز کرده است...
طوری نفس بکش ریه هایت عوض شود!!!

از حالت پاییزی چشمان تو پیداست
تقویم من امسال پر از روز مباداست

وقتى اینقد خوشگل میخندى،حیف نیست همش نخندى؟

مثل رقصیدن صبحی که تماشا دارد
شوق دیدار تو کنج دل من جا دارد

زیر چتر آرزویم در خیابانی که نیست
با خیالت بال می گیرم کبوتر می شوم

گر به همه عمر خویش با تو برآرم دمی

حاصل عمر آن دمست باقی ایام رفت

مراقب چیزایی که به آدما میگی باش، دوستِ امروز میتونه دشمن فردات باشه!

قوی
هستی ، تا وقتی باور داری ضعیف نیستی

دوس دارم

هرشب چشمامو کنار تو ببندم و

صبحا چشمامو بروی تو باز کنم

دل به هجرانِ تو عمریست شکیباست ولی
بارِ پیری شکند پشتِ شکیبائی را

تو را بی روسری دیدم عجب طوفان دل چسبی
تشکر باد تابستان، مراد این دلم دادی!

روسری را طرح لبنانی ببندی یا نبندی،
زلف بر صورت بیفشانی، نیفشانی قشنگی!