متن کوتاه

ڪــویــــر تشنـه ی قلبــــم را...
فقــط בیـבار چشـــمانت سیـــراب میـڪنــב.

صبــحی ڪه غـــرق בر آغــوش تـــو پیـבا نشــوم،
هـــرگــــز بخـــیر نــمی شوב...

سلام بـــر لبهــایی ڪه بـــا لمسشان،
جـــان اســت ڪه تـــرڪ تـــن میـڪنـב...

آه ای زمین خسته از آتش و خون
تنها آغوش یک باران ساده
زخم‌های کهنه‌ی تو را
مرهم است...

...شبهای آفریقای فقر
کودکان و کرکسها
صعود سیاه از دار برده ها...

شانه ی حضورت هم
صاف نکرد
چروک اشتیاق را
نارس است
عشق اینجا
سقطش مجاز

نه ...
ویران نیستم
شکوه اسفندم
که به رخ می کشد
استقامت زمستان را ...

مـــن به בیـבار تــــــو نـــائــل نشـــوم،
(حتـــی بــه خـــوابـــ)

از مــن مگیـــر همـــدم تنهــاییـم را...
( خیــــالتـــ را )

و شـــایــد عشــق همـــــان.
پناه امن بودن برای بی پناهان باشد...

آنکه دایم نگهش حس تو را داشت منم
آنکه گل کاشت ولی خار برداشت منم

دلتنگی یعنی نقشه‌یِ گربه‌ای

که تمامِ سهمش از سفره،

استخوانِ پلاک‌دارِ فرزندانش بود.

جان به دیدارِ تو یک روز فدا خواهم کرد
تا دِگر بر نکنم دیده به هر دیداری

و پیراهنت
در لباسی دیگر
از من عبور کرد
تا...
تنهایی ام ساکت تر شود

شبهای من
شبهای تو
شبهای آنکه با نسیم لبخند و نگاه
تورا برد تا عشق
راز آفرینش

غم
صاحب خانه ی بی انصافیست
چشمانت را سر به زیر کرده

گاهی با پر سپید می آیی
لبخندت روی منقار مرغان دریایی
بال در می آورد
در پهنای کبود آسمان

انتخابی نبود
فقط می شد غمگین بمانم
همین کافی بود
آنها نمی توانستند
غمم را بگیرند

دهان عمو نوروز که باز شد
بمببببببببببب
خوابم دیشب
خوابش می آمد

و گاهـــی چشمانتــــ...
ڪل جاذبه ی زمین را به בست میگیرنـב.

جهـــانم بــی تــو خالیست و...
نمیچرخد بــدون تــــو.

خــودش ڪه نــــه،
ولی خیالش تمـــام دار و ندارم بود.

بـــی وفـــا تر از خـــودت، خاطراتت هستن.
ڪه هوای هر شب چشمانم را بارانی میـڪنند.

قصــدش جـــان مـــا بــــود..،
تیــر چشمانش را به سمت قلــب مــــا نشانه رفت.