متن کوتاه

همیشه از دو چیز خنده‌ام گرفته است:
یکی: مرگ
و دومی: زندگی و مرگ...

قلب انسان خوب،
اتاقی‌ست کوچک!
با اندک محبتی پر می‌شود.

آدمی تنها دو مرتبه به رهایی خواهد رسید
یک‌بار در خواب‌هایش و
دیگر بار با مردن...

قمار و عشق، یک چیزاند!
زیرا در پایان،
عاشق و قمارباز
به تیره‌بختی از بازی خارج می‌شوند.

قلم می‌گفت:
سیاست، کینه و نفرت می‌پراکند
و ادبیات و هنر،
عشق و دوست داشتن.

بدبین نیستم
لیکن،
خوشبینی هم
در خاک ناامیدی ریشه نمی‌دواند.

زندگی قمار است!
استاد تمام حقه‌بازان هم که باشی،
کسی موفق از آن بیرون نخواهی آمد.

مرگ، چیز خاصی نیست!
جز،
بازگشت
به دوران رهایی پیش از زاده شدن.

هرکس خواست تنهایت بگذارد،
بگذار برود!
تو انسانی،
نه زندان و قفس...

اگر اشک، خونابه‌ی روح است،
بدان که لبخند
خوشحالی قلب است،
پس بخند!

زیباترین چیز در زندگانی،
این است
که بیاموزیم،
چگونه همدیگر را دوست داشته باشیم.

هر چیز که بخواهی
در این دنیا نصیبت خواهد شد،
غیر از خوشبختی!

زندگی چیزی نیست
جز یک نردبان!
بعضی‌ها از آن بالا می‌روند و
بعضی‌ها هم پایین...

اگر سخن مفت ممنوع می‌شد
بی‌شک،
بشریت باز می‌گشت
به آن دورانی که هنوز
تکلم نمی‌کرد.

آسان‌ترین راه
برای پایان دادن به همه‌ی سختی‌ها و
آشوب و پریشانی‌ها،
فقط مرگ است.

در این جهان
اگر دروغ و چاپلوسی نبود،
تمام آدم‌ها
در سکوت غرق می‌شدند.

عشق نمی‌میرد،
ولی عاشق،
خورد و خاکشیر می‌شود
و آنگاه می‌میرد.

از قاتل خطرناک‌تر
آن شخصی‌ست،
که وقت تو را تلف می‌کند.

طلوع خورشید
هیچ فایده‌ای ندارد
اگر ما را از خواب برنخیزاند!

هیچ‌کس خوشبختی را به تو نمی‌بخشد
خوشبختی از درونت فریاد می‌زند!
بخند،
تا پیدایش کنی...

جنگ،
رویدادی ناگوار است
که تنها
در فیلم‌ها دیدنی‌ست.

یک لحظه با نگاهِ تو دل را صفا شود
بی‌هیچ حرف، عشق به جانم دعا شود

گاهی،
تمامِ جهان
در سکوتِ چشمانت
به آرامی
فرو می‌ریزد...

دل را به مهر دوست نگه دار و پاس دار
فرصت چو رفت، باز نگردد به روزگار