شعرغمگین

#justfor5436

شعرهایِ یتیم مرا بعد از مرگم، یتیم نوازی کنید
سپیدهایم را رخت سیاه،دلنوشته هایم را دلداری کنید
مرگ پایان من نیست، زنده ام هنوز لابلای عاشقانه ها
داغ ترین شعرم را هم، روی آن سنگ سرد حکاکی کنید

دردِ من؛ دردِ صبوری
لحظه ها؛ یک سالِ نوری
گفته بودی با تواَم اما؛
رفتی و
فرسنگ هااا
دوری.
برایِ پدرم🖤

سازَت صَلایِ سوز است؛
اِی عشقِ بی نهایت
من هم، اسیرِ غربت
در کوچه کوچه هایت.
به یاد پدرم🖤

دلم گرفته و سَرتاسرِ زمان؛ خواب است
دلم گرفته و بی تو جهان؛ همین قاب است.
به یاد پدرم🖤

من از آن روزی که دلدارت شدم فهمیده ام،
با تو بودن در جهنم هم برایم دیدنی است

آمدی مرحم شوی، بدتر شدم
من تو را در شعرها فهمیدمت!

مانده روی شانه هایم عطر تو
مثل گل بودی اگر می چیدمت...

گاه گاه از خاطرم رد می شوی
بار آخر وای من تا دیدمت...

دست هایت را کسی جز من گرفت
غیرتم شد ابرِ غم، باریدمت...

یادم آمد...

ای کاش که میشد فریادی بر آورد
از شدت اندوهی که نقطه پایان ندارد

دردیست در این سینه رنجور
خون می گریم از آن و درمان ندارد...عبیرباوی

به نام عشق:

شانه ام را غم و شب بر تن دیوار زدند
چشم های غزلم تا به سحر زار زدند

رفتنت زمزمه شد بین همه مردم شهر
همه با هم خبر مرگ مرا جار زدند

آن کسانی که بریدند نفس های مرا
تا کشیدم دو سه پک طعنه به...