متن کوتاه

تنها چیزی شادم می‌کند،
گاه به گاه بدان می‌نگرم ـ
عکس من و پدرم!

نسیم شبانه می‌آورد،
زنی مو شانه می‌کند ـ
بوی باغ گل!

کوله‌بارش را جمع کرد
وقت سفر نزدیک است ـ
پاییز عُمر!

هایکوهای ناصح ادیب،
از کلمه به کلمه‌اش -
شبنم می‌چکد!

دل می‌بَرد و پس نمی‌دهد
می‌سوزاند و خاموش نمی‌شود ـ
عشق!

عزادار وطنی‌ام،
که هر روز ـ
بدبختی‌ی تازه‌ای دارد!

روزها کار نمی‌کنند و،
شب‌ها هم چراغی نمی‌افروزند ـ
شهروندان گورستان!

با انگشتش می‌گشاید،
دگمه‌‌های سینه‌ی بامداد را ـ
پرتوی آفتاب!

شب‌هایش تاریک و تلخ‌اند،
که ماه هرگز در آن طلوع نکرد ـ
زنی سیاه‌بخت!

دسته‌ای پرستو،
سپیدی را آباد کرده‌اند ـ
سمفونی بهار!

در اجتماع حاضر نمی‌شود،
تنهایی را دوست دارد ـ
گُل کاسنی!

شهرم روز به روز پهناور،
قلبم ـ
لحظه به لحظه تنگ‌تر!

هیچ‌گاه به هم نمی‌رسند،
با تمام زیباییشان تنها می‌مانند ـ
ماه و آفتاب!

می‌خواهند بیفتند،
جلوی روشنایی دیده‌ی مادرم ـ
شعر و هایکوهایم!

برکه‌ی راکد،
فرشی بافته شده از خزه ـ
قور قور قورباغه!

نهالی بکار،
تا شاخه‌های بسیاری بدهد ـ
پس از نبودنم!

نگارگری چیره دست است،
سالانه تابلوهایش را به نمایش می‌گذارد-
پاییز!

هدیه‌یشان می‌کنم،
دستانم را به زنی ـ
بِکَند سوتین!

عجبا که این پاییز،
به هق‌هق گریه نیافتاد ـ
هیچ ابری!

تا دود سیگار خاموش نشود،
صدای خوشی بلند است ـ
مردی در توالت!

زندگی زیبایی‌هایش را،
از دست می‌دهد ـ
بی‌حضور زن!

نه نوشته می‌شود،
نه زبان دارد که سخن راند ـ
بوسه!

صدیقه جُر
عشق، پرنده‌ای بود
که روی شاخه‌ی حقیقت نشست؛
دروغ آمد و شاخه از ریشه شکست.

صدیقه جُر
ساعتِ عشق ایستاد؛
وقتی عقربه‌های دروغ
به وقت آمدن رسیدند.