برگردان شعر کوردی

پیش از سنگ شدن
من چشمه بودم -
تو به زبان آب واقف نیستی!

روزگارم چنین روزهایی نمی‌شد
اگر شبی،
تو همنشینم بودی!

سمت چپ قلب تو
و نیز سمت راست قلبت،
هر دویشان
من را پیر می‌کنند.

برای شکستن قلب
نیاز به چیزی نیست،
غیر از سکوت تو...

هرچه دود است
از من بر می‌خیزد،
خاکسترم پیدا نیست!

پرنده در قفس،
به هزار زبان آواز می‌خواند -
روز زبان مادری هم!

جلوی در خانه‌ات
راست راست خواهم ایستاد
فقط مرگ می‌تواند
کجم کند...


شاعر: روناک آلتون
ترجمه: زانا کوردستانی

صد سال هم که گذشت،
متعجب نشوید.
من سبز سبز خواهم ماند!
ریشه‌ی من
به اعماق زمین، در آب است.

زود بیا!
آتش روحم،
قدر دم کشیدن یک لبخند نا دارد.

زود برگرد
تنهایی دارد،
پنجره‌ها را می‌بلعد!

زود برگرد،
بی‌تو بودن،
دارد کورم می‌کند!

اگر می‌دانستم که از من جدا می‌شوی
هرگز بلند نمی‌کردم -
گوشی تلفن را!

آن خرابه‌ای،
که در کوچه‌ی شماست -
دل بیچاره‌ی من است!

شلیکی ناوقت،
بر قلب من خورد -
اینگونه مردم!

شعرهایم،
به پای عشق تو -
همیشه شهیدند!

بیا برگردیم به آغاز ماجرا،
با هم دوست شویم -
عشق نمی‌تواند یاری‌مان کند!

شبی سرد -
سوسوی فانوسی و
پچ‌پچ دو عاشق.

پروانه‌های احساسم،
به گردش‌اند،
در پرده‌های گل‌دار اتاقم...

من اینجا
تو آنجا
او آن سو
شما داخل اتاق
بقیه هم آن طرف‌تر
صنوبر و گل،
پروانه و ماه،
یادم آمد که یاسمن هم بود
همه‌گی صد و یک دانه بودند
که دانه به دانه،
تسبیح دست خداوند شدند
که در وقت ذکر و عبادت، به دست می‌گرفت...
بی‌زحمت...

در بازار حلبچه،
هیچ زنی را ندیدم
که چنان من،
با قلبی شکسته، قدم بزند...

جوانی‌ام را آیینه گرفت و
آرزوهایم را آب!
آنچه مانده برایم،
مشتی عطر سیب است!

در بهاران، سفید می‌شوم و
در پاییزان، زرد...
پس کی گل نرگس می‌شوم؟!

در قلب مترسک
نامه‌ای هست،
ناخوانا!
حروفش گریه‌ها کرده‌اند...

دیگر تشخیصشان نمی‌دهم،
سیاهی ریحان و
عطر موهایم را...