شعر

بگذار که چون طوفان، موّاج شوم گردان

از خواب برآید، دل؛ دستی بزند خندان

بی تو غزل نمی شود واژه ی شعرهای من

ای به فدای تو همه ثانیه های عاشقی

ور هنری داری و هفتاد عیب
دوست نبیند مگر آن یک هنر...

ای خوبتراز خوبان ای شاخ گل خندان
بهر دل ما یک دم لبخند بزن رقصان
بنمای کمند زلف چون دلبرکان ای یار
دستی بزن و گاهی با ما بنشین شادان

لعنت به دل ساده و پاکم که شده تنگ

نفرین به صدایی،که به چشمم شده نیرنگ

دل خسته و زارم ، گنهم ؛ دل تو بگو چیست

اشکم شده جاری، که دلم را تو زدی سنگ

اگر باشی تو مهمانم ،غزل خوانم به عشق تو

بنوشم هم، غزلهایی؛ که می گویم به عشق تو

دل دست تو دادم ولی بی خبری تو
بر دل تو نشاندی غمی را که سری تو
با شوق، تمنای تو را دارم و هر شب
دل در گرو یاد تو دارم شِکری تو

چه زیبا می شود وقتی تویی همراه قلب من
تویی عاشق ترین عاشق منم بی تاب سرگردان

نسازم باغمت ای دوست دلم بیتاب دیدارست
بیا دل را منور کن، که بی عشق تو بیمار است
مرا سوی نماز آرد ، تمام خاطرات تو
پر از فریاد، می رقصد ،دلم بی تو گرفتار است

غرورت را شکستی نازنینم
بگو دل با که بستی نازنینم
ندانستم که تو هم بی وفایی
بیا در دل نشستی نازنینم

شاید که بدون درد و غم بنشینیم
حتّی شده یک لحظه و دم بنشینیم
من مطمئنم تو می توانی ای بخت!
بگذار کمی کنار هم بنشینیم
ثریا صفری

شبیه عابری خسته که مانده در خیابان ها

بدون تو پریشانم بیا ای راحت جانم

هر جا که دل شکسته ای بود بیا
یا شد زنی از فاصله نابود بیا
تا کی به تمام زندگی پشت کنم
ای مرگ بر این نبودنت زود بیا
ثریا صفری

هر چند که می روی ولی زود بیا
در ساعت و وقت موعود بیا
آتش زده ام دین و دلم را با هم
می سوزم و با علامت دود بیا
ثریا صفری

غروب جمعه بی یار گشته ای تو
به روی خنده در را بسته ای تو
شده هر روز و شب دل پر ز غصه
دلت بی یار و بازم خسته ای تو

ای نگار نازنینم چشم جادویت کجاست
دل گرفته باز هم آن بوی گیسویت کجاست
می زند خنجر به لوح دل ،غمت ای بی خبر
طاقتم دیگر نمانده خانه و کویت کجاست
خون شده ،دل را شکیبایی ندارم بر غمت
دیده ام بی تاب گشته طاق ابرویت کجاست
این تن خاکی...

دلی خونین و چشمی تر در این دنیای وامانده
نه یادی از خدا بردل نه رحمی در دلا مانده
نمی دانم چه شد دیگر پر از آشوب و تشویشم
از این نا مهربانی ها دلی حسرت به جا مانده

بی تو جانم شده بیمار نمی دانی تو
با تو دلخوش شوم آن سان که مرا خوانی تو
فالی از خواجه شیراز گرفتم، امروز
به نکو آمده است فال مرا دانی تو

کوچه ای بود، پر از غربت و تنهایی شب
سرد و بی روح، ز آهنگ تماشایی شب
عمق چشمان من از حادثه بی تاب شده
باز هم پای، دلم ؛رفته غزل خوانی شب
آن شب تیره و تار بی تو دلم تنها بود
شدم آن شب به خدا عاشق سودایی...

آتش زند بر جان و دل عشقی که دارم من به جان

هر لحظه جان را می کشد عهدی که بستم در نهان

نماز عشق می خوانم قنوت یارب اش باتو
دعای وصل بر لب ها و آمین گفتنش باتو

عجب عطر خوشی امید پیوند دو دل دارد
هوا از عشق لبریز است تنفس کردنش باتو

ز پا تا سر فرو رفته در آب جذب دریایت
من آن مستغرقم در تو زهی جزر...

با تو این درد اگر تلخ، ولی می چسبد
با تو هر ثانیه آشفته دلی می چسبد

زندگی سخت شده سخت تر از هر سالی
زندگی با تو ولی این مدلی می چسبد

شک و تردید شده باعث ویرانی من
بروم یا نروم؟ این دو دلی می چسبد

پیش هرکس...

دوباره گفته ام غزل ، بخوان که سرد میشود
تمام لحظه های من شبیه درد میشود
تو رفتی و دلم شکست و غم گرفت
ندیده ای که بی تو هم دلم چه زرد میشود
به گونه ام هجوم اشک شبانه مونس من است
به پیش پای دل ببین که غم...

دلم هوای تو دارد، امان ز درد جدایی
به سینه ،یاد تو دارم؛ نگار من تو کجایی
خیال عشق تو در جان، ز خود نموده غریبم
ز دست رفته دل من، نگار من؛ تو نیایی
تو خود، مگر که نگفتی؛ شوم به دل مرا یار
دلا ،کجا تو برفتی؛ ببین...