متن عاشقانه

مردی که بی ریا و عاشقانه
دستان زن مورد علاقه اش را می بوسد،
نه کوچک است نه محتاج عشق...
فقط می خواهد بگوید میان خودش
و کسی که عاشقانه دوستش دارد،
چیزی بنام غرور وجود ندارد...
فقط نامش کمی بیشتر از عشق است... همین.

در آشفتگی اندیشه ی خویش قدم می زنم
تا تاریکی بی تو بودن را قدری روشن تر کنم.
چراغ مهربانی ات در آن دور دست ها سوسو می زند اما همچون سرابی هیچ گاه به من نمی رسد...
منطقه ی قلب تو را نمی دانم
اما آب وهوای قلب من...

از جاده ها که باید گذشت..
از رویا هم باید رد شد.
سایه ی آدم ها نیز میگذرد بر دیوارهای خَسته ی این شهر...
اما
اما..
تو بمان
بدون تو،هیچ یک از شعرهای مَن،
زیبا نخواهد بود..!|

فاصله ها اهمیتی ندارند
اگر تو کیلومتر ها دورتر از من
به صدایِ ضبط شده ام گوش کنی،
و من اینجا کیلومتر ها دور تر از تو
عکست را بغل بگیرم...
پایِ دوست داشتن که در میان باشد تمام معادلات عشق عوض میشود
و فاصله نزدیکترین مرزِ من و تو...

آغوش تو ...
آرام کند موج دلم را ...
دریای درونم طلبش لمس تن توست !

همانطور که جنگلی دچار مصیبت حریق میشود
روستایی دچار سیل
شهری دچار زلزله
راهی دچار بهمن
قایقی دچار طوفان
من همانگونه دچار تو شده ام
ولی چقدر مصیبتی چون تو را دوست میدارم

حاضرم دردِ دلم به قدر دریا باشد
اگر آن ثانیه آغوش تو ماوا باشد

صد قدم آمده ام یک قدمی هم تو بیا
میشود این من و تو آخرتش ما باشد .

لب به دندان خجالت مده آرام نگیر
عشق آن است که زاینده ی غوغا باشد .

بوسه از...

با تمام ثروتش باز او فقیرت می شود
شاه مغروری که میداند حقیرت میشود
.

در مصاف موی تو با آبشاران بی گمان
برتری با گیسوان چون حریرت میشود
.

لب شکر مو فرفری شیرین سخن زیبا و شوخ
یوسف کنعان بیاید هم اسیرت می شود
.

من که سهلم...

پر کن از باده چشمت
قدح صبح مرا
خود بگو من زتو
سرمست شوم یا خورشید ؟

خیابان به خیابان
کوچه به کوچه
بوی تو به مشام می رسد
این شهر خیلی هوای تورا دارد

دوست داشتن یعنی..!
همه به دور خورشیدُ،
من؛
دَر مِدار تو چرخیدن

شب هایم بدونِ بازوانت

چقدر سرد مۍ شود ...

در خوابم امشب گذر ڪن

شاید تو رابہ آغوش ڪشیدم...

دیگر کار کافی است...
امروز باید به دیدارش بروم...بعد از چند روز مشغله ی کاری فراوان...
راهی می شوم... امروز قرار است برای دلم وقت بگذارم ، برای تماشای رخسار مهربانش... برای نگاهی که انتظار بودنم را می کشد...
زنگ خانه را میزنم... کسی جواب نمی دهد... به گمانم درد...

تو بهاری ؟
نه! بهاران از توست؛
از تو می گیرد وام
هر بهار، اینهمه زیبایی را...
هوس باغ و بهارانم نیست؛
ای بِهین باغ و بهارانم تو!

تمام آسمان را براى آمدنت ابر چیدم
و تمام خیابانهاى این شهر را باران پاشیدم و
بدرقه ى آمدنت کردم
بیا و سرماى پاییز را با آمدنت گرما ببخش...

امروز سرآغاز بهار من و توست

شادی گل خوش نقش و نگار من و توست

با دفتری از جوانه و عشق و امید

یک هفته ی نو در انتظار من و توست

آمدی
دیدمت
و تازه دانستم
تماشایت
اغازقصه عشق است
عشق از چشم های تو
اغاز و به چشم های تو
ختم می شود
و این یعنی تو غایت عشقی و
مرا مهر تو بر جان است
ای عشق

صبح باشد
و پائیز
و یار ..
در بوسه یِ صبح
حاجتِ هیچ استخاره نیست!

با اولین بوسه ات
روحم بی وزن شد
آنچنان که
از تنم پر کشید.

تو نیستى
و من براى بودنم
هنوز
بودنت را جشن مى گیرم
بهترین آواز من
به خوابم بیا
دل من خداحافظ را نمى فهمد

سایه ها تمام می شوند از تابش بی دریغ عشق
و شبح در پی روزنه ای گم می شود
سکوت سرد همین حوالی تنم را می لرزاند
انگار که آب در آسمان یخ زده باشد
این بار هم به آمدن تو ایمان دارم.

دلم تنها بود
تو از اینجا شروع شدی...

فصل کوچ رسیده و تو باز در خیالم پر میزنی؟

سخت است که از فرط تنهایی
در آغوش ویران شده ات
کز کنی شبیه به کودکی شده ام که تلخ ترین کلام برایش شاید همین تو دیگر بزرگ شده ای باشد که خواب ِ
خوش ِ خیال را از سَرِ تقدیرش
می پراند!

و منی که خسته ام و جانم...