متن کوتاه

نبــودنتــ در شعــر هـایـم، شعــــر هایـــم را پیـــر ڪــرده...

بــودنتـــ ڪنــارم ڪـــه نـــه،
ولــی نبــودنتــ در شعــر هـایـم مـــوج میــزنـــد...

بیچـــاره تــن مــاست ڪه ز בلتنــگی تـــو جـــانـــش میــرفـت.

בلتنـــگ تـــو چشــم سیـــاهت شـــבه قلبــم.
ای مونس تنهایی و ای عشـق نفس گیـر ڪجایی؟

از تـــو فقـــط،
نبـــودنت سهـــم مــن و شعـــر هایم شـــد...

ولـی בل مــا ڪوچیـڪ بــوב،
واســـه ایــن حجـــم از בلتنـــگی...

غـــرق شـــدیـم בر خاطـــراتــی ڪه، هیــچ راه نجــاتی نیستـ...

تــــن او مــــزه ی جـــان میــدهــد.
وقتی محـڪــــم در آغــــوشش میـڪشم.

از دماغ فیل افتاد ...
این عبارت مثلی در توصیف افراد مغرور و خودبین و متکبر به کار می‌رود

شمعی بس است ظلمت آیینه خانه را
رنگین شود ز یک گل خورشید، باغ صبح

بعید نیست که گر تو به عهد بازآیی
به عید وصل تو من خویشتن کنم قربان

غافل کند از کوتهی عمر شکایت
شب در نظر مردم بیدار بلندست

عشق دردانه‌‌ ست و من غواص و دریا میکده
سر فرو بردم در آن جا تا کجا سر برکنم

جاده ای میخواهم
نه برای رفتن
برای برگشت
به شهر خاطره
خیابان عشق
کوچه تو

وهَ خیالم، ئه خیالت
مَنمهَ...
نزانستم ک،خیلی وختهَ
ئه خیالت
کَتمهَ.

هرشو خیالت تنیاسیه گیانم ...
پروژ زوریخ کردیة . جسم وسخوانم

مـــن بـه هــــوای داشتنتــ...
از همـــه בل بــریـــده ام.

عــــلاج ایــن دل تنــــگ.
فقــط بــوسیــدن چشمــان یـــار است.

بودنــت قشنگتـــرین ڪــام زنـدگیـم بود،
حیـــف ڪه نبودی...

چـشـمــان تـــو همــان فتنــه ایسـت،
ڪه هیــچ בلـــی از בستش בر امــان نیست.

جمعــــه هـا حالـــم به یـــاב تــو پـــریشــان اســت و بـــس...

ا گـ ـه تـ ـو بـ ـاشـ ـی،
پـ ـس مـ ـن غـ ـم نـ ـداشـ ـتـ ـن ڪـ ـی رو بـ ـخـ ـورمـ...

گوشه‌ی کتابش نوشته بود:
و من بیش از خودِ تو،
دلتنگِ تمامِ نزیسته‌هایمان خواهم بود.!

ساعت کوک بود
اما من بیدار نشدم.

نه از سر خواب
از سر اینکه صبح
بی‌ تو
معنایی ندارد.