متن کوتاه

من روی دِل تو کار کردم یک عُمر
امّا نشذم سنگ تراشی قابل...

دلَم دیگر به این عشق ها گرم نمی شود
باید به مادرم برگردم
اتفاق است دیگر ...!

مِهرت به دلم ، همیشگی خواهد بود

چو ز چهره برگشایی تو نقاب، عقل گوید
قلم است و نرگس و گل نه دهان و چشم و بینی

تاخت می زنم...
بوسه ای از چال گونه
با دوگوجه سبز

به آسمان که رسید
نخ آبی تمام شد
کوبلنی که می دوزم

نقش چشم آبی ات آخر مرا نقاش ساخت
هر چه پنهان کرده بودم دیدگانم فاش ساخت

اون پوله که از حسابم بره ناراحت میشم،
شما لطف کن درم ببند سوز نیاد ..

مرغ دلم پر می کشد اندر هوای دیدنت
آرام جان باز آ، که من مشتاق آن خندیدنت

داغ ماتم هاست بر جانم بسی

در دلم پیوسته می گرید کسی!

با من به گذشته بیا
دارم از حال می روم !

ترسم که چشم تا بگُشایم، نبینمت

مژگان ز بیمِ هجرِ تو، بر هم نمی زنم

به زنها باید گفت
یادشان آورد
که بودنشان
حال زمین را خوب میکند ...!

تو که یک گوشه چشمت غم عالم ببرد
حیف باشد که تو باشی و مرا غم ببرد

فقط لبخند بزن.
لبخندت،
تمام عمرم را «بخیر» می کند...

کاش،
تا حالمان خوب شود،
برای مدتی هم که شده
جمعه نشود...!

چه دور باشی چه نزدیک
چه قهر باشی چه آشتی
من همیشه دلتنگتم

ای که قلبی مهربان داری و لبخندی چو گل
روزگار و خانه و کاشانه ات لبریزِ گل

خوشحال و خوشبختم که خدا تورو داده به من
تولدت مبارک عزیزتر از جانم

اینجا همه دلتنگند
نمیدانم آنها که دل برایشان تنگ است؛
کجایند...

دهنم مزه خون میده از بس حرفامو کُشتم :)

به نفس می مانی
بی وقفه می خواهم تو را ...

وطن جایی ست
که روح در تبعید نباشد

ای عشق! ای بزرگترین آرزوی من
فردای من بدون تو فردای کوچکیست