متن کوتاه

کسی که به عمق نگاه می‌کند،

از سطح زندگی

راحت نمی گذرد

سکوت

وقتی عمیق می‌شود،

دیگر نبودِ صدا نیست

نوعی

حضورِ سنگین است..

مرگ

شاید

همین باشد :

این‌ که هر روز

چیزی از ما کم شود

و کسی متوجه نشود

انسان وقتی می شکند،

اول روحش می‌میرد

بعد

آرام‌ آرام

خودش...

عدالت

اگر قرار بود بیاید

باید از چشم‌های خسته عبور می کرد

نه از پله های قدرت

آپارتمان ها

چنان قد کشیده اند،

که صدایِ سقوطِ آدم‌ ها

به طبقه‌های بالا نمی‌رسد

عدالت

دیواری‌ست

که به جایِ نگه داشتنِ سقف،

آسمان را

از ما دریغ کرده است

قلـــب مـــن..،
بـــی تــو تپیـــבن را بلـــב نیست ڪه نیست.

نبودنت ســخت است
و ندیـــدنت بار سنــگینی
که هـــر روز
دل بی تابـــم بر دوش می کشد

چشـــــم تــــو...
همــــان قبلـــه ی حاجات مــن است.

شــــروعش با ڪمی گــریه،
ولــی پایان پـــر رنــج و عجیبی בارב این בنیـا...

زنــدگــی چیــزی به جـــز،
اتمــام یـڪ عمــر پــر از رنــــج نبــود.

دل من خانه‌ی متروکه‌ایست
که چراغ یکی از اتاق‌هایش
به امید آمدن تو روشن است

پیش از این که

پایت را به این کوچه بگذاری،

اینجا

بن بست بود..

تصمیم گرفت

بعد از این خودش باشد،

آینه ای که از تقلید خسته شده است

چراغ را به کوچه نصب کردند تا روشن شود

اما روشن نشد

چون

نمی خواست ببیند

چــرا بیهـوבه شعـر گـویم برای تـــو.
ڪه نــه בانی نــه میخـوانـــی..

بعـــد تــــو عشــق حـــرام است.
حتــی به قلـــم به روی ڪاغــذ.

نمیـבانــم نمی خواهــم بـבانــم ڪه،
چــه ها خواهـב ڪشیـב ایـن قلـب בیوانه بـבون تــو.

تـــو میـבانی ڪه بعـב تـــو...
چـــرا ویرانه شـב این قلب בیوانه.

چقــدر بوسیـבنت لــذت بخــش و زیباست.
حتـــی בر ڪنج خیــال.

و شایـב نـــور چشمــان تــوست،
ڪه صبح را انقـבر בلچسب و خواستنی میـڪنـב...

بــی تـــو...
سنگـینی جــان را به تنـــم حــس ڪرבم...

من و غزل که گریه می کنیم
شیشه ها ، پر از غبار خاطره است...