متن کوتاه

کودکی‌ام به جا مانده،
در کوچه‌های رنج و مشقت ـ
با یک جفت کفش پاره!

برف بازی می‌کنند،
دختران و پسران نه-
گویژه و ازمر!

از پشت نرده‌ها،
به رهگذران می‌نگرند ـ
گل‌های باغ!

هیچ‌گاه به هم نمی‌رسند،
با تمام زیباییشان تنها می‌مانند ـ
ماه و آفتاب!

دلم هزار پاره می‌شود،
زیر پای شبانگاهان ـ
بدون تو!

می‌خواهند بیفتند،
جلوی روشنایی دیده‌ی مادرم ـ
شعر و هایکوهایم!

برکه‌ی راکد،
فرشی بافته شده از خزه ـ
قور قور قورباغه!

نهالی بکار،
تا شاخه‌های بسیاری بدهد ـ
پس از نبودنم!

نگارگری چیره دست است،
سالانه تابلوهایش را به نمایش می‌گذارد-
پاییز!

خورشید از چشمانم طلوع می‌کند،
آباد است دل ـ
نور عشق!

شبنم از گونه‌هایش می‌چکد،
عروس نوروز است ـ
سپیده!

شراره می‌پراکند به دل،
قطره قطره می‌چکد شبنم ـ
از گیسوان خیس‌ات!

پرتقال چهار فصله‌ست،
با عطر و طعم خوش ـ
پستان‌هایت!

شب تاریکِ تاریک،
خش‌خش پای عاشق ـ
به سوی وعده‌گاه!

ریختند به حیاطمان،
شروع کردند به رقص و پایکوبی ـ
باران و تگرگ!

ماه چهارده از من رنجیده،
ستاره‌های ریخته را ـ
جمع می‌کنم!

شبی تماما تاریک است،
پُر کن جام عمرم را ـ
از قطرات شبنم!

دانه‌های باران،
می‌بارد به پاییز عمرت ـ
بهاران بوسه می‌روید!

در شبی،
دو ماه طلوع کردند ـ
یکسان چون پستان‌های یک زن!

هدیه‌یشان می‌کنم،
دستانم را به زنی ـ
بِکَند سوتین!

شب‌های دوری تو،
بسیار تاریک‌ترند ـ
از قلبِ حکمرانان!

عجبا که این پاییز،
به هق‌هق گریه نیافتاد ـ
هیچ ابری!

کنار زد، پرده‌ی تاریکی را،
از صورت شب ـ
دست سپیده‌دم!

بر روی دو شاخه‌ی درخت،
تمرین پرش می‌کند ـ
کرم ابریشم!