متن شاعران کرمانشاه

بِشِکن آینه را تا که پس از اینهمه سال
دستِ کم چندنفر مِثلِ تو پیدا بشود

شبیه موج اگرچه خمیده ام، امّا
به پای تو زده ام بوسه های پی درپی

من آن شکوفه ی پژمرده ام‌،که دیگر هیچ
نمی زند دلِ  پروانه ای برایش پَر.

شبیه موج، سرم را به صخره می کوبم
ولی خیال تو‌ هرگز نمی رود از سر

تو نیستی و نمانده ست ردّ پای سحر
ندارم از گل خورشید، انتظارِ خبر

انگار بخت با دلِ من یار گشته است
چرخیده است چشمِ تو اینبار ، رو به من.

تَنگِ غروب ، پنجره انگار، روبه من-
-تنها ، زده ست تکیه به دیوار، روبه من

ای دل مریز اشک از این بیشتر! ببین_
_دیگر برای چشم تو سویی نمانده است.

تا برطرف شود عطشِ شوره زارِ دل 
دستِ گره گشای سبویی نمانده است

حرفی ندارم با کسی بگذار بعداز این
جای تمام شعرهایم نقطه چین باشد

عمریست دلت شهره ی بازار جنون است
ازبس که خریدارِ سَرِ دارِ جنون است

واکن گره از روسریِ توری ات ، ای ماه!
گیسوی تو صد سلسه طومارِ جنون است

دل در  گروِ برکه ی رُخسارِ تو دارد
آیینه اگر تشنه ی دیدارِ جنون است

هرگز گله از گردشِ گردون...

بی نظمیِ منظومِ تو ای عاقلِ سرمست!
همسایه دیوار به دیوارِ جنون است

می گرید و می روید و گُل می کُند آتش
وقتی که دلِ کوه، گرفتارِ جنون است

در ساغرِ چشم تو خدا ریخته آشوب
بیهوده جهان بر سَرِ انکارِجنون است

هرگز گله از گردشِ گردون مکن! آخر-
-سرگشتگیِ عقربه ها ،کارِ جنون است

دل در  گروِ برکه ی رُخسارِ تو دارد
آیینه اگر تشنه ی دیدارِ جنون است

واکن گره از روسریِ توری ات ، ای ماه!
گیسوی تو صد سلسه طومارِ جنون است

عمریست دلت شهره ی بازار جنون است
ازبس که خریدارِ سَرِ دارِ جنون است

بُرده ست لحظه لحظه دل از من ترانه ات
سِحرِ کلام و زمزمه ی عاشقانه ات

اکنون می توانم
پیاده شوم
از قطار زمان
و برگردم به شرجی گیسوانت.

بگذار!
بگذرم از مویرگ های کلمه
کسی چه می داند
کدام ثانیه
کدام دقیقه
بند بند شعرم را شمرده؟

شاید 
غبارِ قرن 
زدوده شود
از آینه ی تقویم.

بگذار چشمِ پنجره 
به نصف‌النهارِ آفتاب گشوده شود 
در این قرنِ تاریک، 
تا این‌بار 
شهابی که می‌گذرد، 
نامِ تو را بخواند. 

نگاه کن!
هنوز...
واژه ای
نفس دارد
در سطر های نیم بند

بیاو شکوفه کن!