متن تک بیت

فرقی نمی کند که چگونه... چرا ، ولی

تقدیر و سرنوشت به کام دلم نشد

تنم بپوسد و خاکم به باد ریزه شود

هنوز مهر تو باشد در استخوان ای دوست

صحبت از می، کنم و عشقِ تو و راز نهان


تا سحرگه، بسرایم،غزلی؛بهر تو ای شاه جهان

دل به دریا، زدم و، سازِ دلم؛ شد غزلم

کاش! با سازِ دلم، ساز شوی؛ گاهی هم

برایِ قلبِ بی تابم، به سازی خوش فرست آواز

که سازِ هر غزل گردد به شوقِ آن کنم پرواز

من رختِ شعر، به تنِ واژه، می کنم

با یک غزل ،دلِ بی تاب، چاره می کنم

شب است و باز دلتنگم دوباره

به جز از دل سرودن نیست چاره

خاطرِ عشّاق، را خوش می شود ،در کوی یار

مطربا دف زن، که غم میرَد،چو آید آن نگار
دلتنگم

آمدی...عشق به این قلب پر از غم دادی

بی تو ای حضرت خورشید دلم تاریک است

من، همان ،شورِ غزل هایِ توام؛ می دانم

در دلم، عشقِ تو را، یار؛ به جان می خوانم

شده ام مست و پریشان و کمی هم مجنون

بی تو ای حضرت دلدار دلم بارانی است

می کند صد آفتاب، بر من طلوع ،ای نازنین

گر بیایی باغِ دل، گل می دهد زیباترین

سفر کردم ز خود دیدم که گمراهی ست بد کردم

نه با خود گشته ام اینک نه راهی هست برگردم

بگردم من، به پای دل به پای سر به گرد تو

کجا جویم چنین کعبه به دل دارم غمت جانا

شعر من از دل بی تاب خودم می گوید

رقص واژه به قلم نیست دلم زنجیر است

بگذار که چون طوفان، موّاج شوم گردان

از خواب برآید، دل؛ دستی بزند خندان

بی تو غزل نمی شود واژه ی شعرهای من

ای به فدای تو همه ثانیه های عاشقی

ور هنری داری و هفتاد عیب
دوست نبیند مگر آن یک هنر...

شبیه عابری خسته که مانده در خیابان ها

بدون تو پریشانم بیا ای راحت جانم

آتش زند بر جان و دل عشقی که دارم من به جان

هر لحظه جان را می کشد عهدی که بستم در نهان

قبله گه دلم تویی ،ای که تو برده ای دلم


روح شود زنده به تو، عیسی روح پرورم

صبا

قسم به دانه ی تسبیح مادرم که هنوز

تمام قلب و وجودم پر از بهانه ی توست

خسته ام از حرف تکراری ولی دیوانه ی...

جمله های دوستت دارم، عزیزم میشوم

چون توهم کرده است در خود خیال دون صفت


بیشه ی شیران شده است منزلگه باده پرست