متن عاشقانه

وقتی نامم از دهانت می ریزد
غروری نجیب
مانند
هزاران گل سرخ در من ریشه می زند
تو خورشیدی
قد می ڪشم با موسیقی صدایت
به سمت آسمان
تو در رگهایم ،
بر پوستم
در واژہ های سپیدم می رقصی ...
در من زندگی می ڪنی ؛
فاصله بین لبها...

بقیه ی فصل ها به کنار!
پاییز را با من قدم بزن،
بگذار بفهمد قدرت عشقِ ما
بیشتر از سلسله ی دلتنگی اوست!

دوستت دارم...
حتی اگر قرار باشد
شبی بی چراغ
در حسرتِ یافتنت
تمامِ پس کوچه ها را زیرِ باران
قدم بزنم!

هر کجا هستی باش
عشق اتفاق عجیبی است
باشی هست
نباشی بیشتر هست ...

صُبح یعنی عاشِقی
یعنی تو باشی پیشِ من
فاصِله کم باشد و
اَندازه ی یک پیرهَن!

بی تو چای وعسل صبح برایم تلخ ست،
پس بیا ای همه ی علتِ شیرینی ها...

مرا ارام و بی سروصدا دوست داشته باش
تصدقت گردم
روزهای غمگین در راه است
مبادا برسد روزی
که عطرم از حوالی اغوشت پر بکشد
اندکی ازمرا پس انداز کن
در سمت چپِ سینه ات
برای روزِ مبادا

موهایت را ببند این فصل
به باد هایش معروف است
دل من به هوایی شدن

به زیبایی رنگ نارنجی
به دلنشینی برگ های نارنجی
به این
ماه سراسر نارنجی
\دوستت دارم\
ای یار نارنجی

سجده صاد

بگو که من را میخواهی
تا فریاد بزنم عاشقت هستم
با من یک قدم راه بیا
تا تمام شهر تو را در آغوش، بِدَوم...

دلم در پیراهن مردانه ات
زندگی می کند
در چهارخانه های نارنجی اش
آشپزی می کند
در آستین بالا زده ات
عشق بازی می کند
در کل بگویت ای یار
پیراهن تو
شهری دارد
که زادگاه من است...

سجده صاد

چال های گونه ام
وقتی بوسه های تو را ندارند
پر میشنوند
وقتی لمس دستانت را ندارند
از غم پر می شوند
وقتی نیستی که برای چال گونه ام شعر بگویی
چال های گونه ام
از غم دلتنگیت پر میشوند...

سجده صاد

کاش شالگردنت بودم
خدا از رگِ گردن
به تو نزدیک تر
وَ من بعد از خدا
به تو نزدیک تر

شیوا احمدی الف

من با چشمهایت جوانه زدم
روییدم و شکفتم،
بذر عشق در اعماق قلبم
شروع به تکامل کرد
وسبز شدم ...
همچون دانه ای که سر از خاک
در آورد.
مسیرعشق ، مسیر سبز شدن است...

نفس های گرمت
در شب های تاریکم
همچون مسیح است
بر پیکر رو به انجمادم

شب است و هرم نفس هایت
سرزمین تنم را به آتش می کشد

لب هایت
شروع حادثه ی عشق بود
و این شیرین ترین حادثه تاریخ
خواهد بود...

چه کنیم دیگر جز انتظار...
این انتظار لعنتی آدم هارا پیر می کند،
این را امروز فهمیدم
وقتی مقابل آیینه اتاقم ایستادم ،
چند تار موی سفید میان لشگری
از موهای مواجم دیده می شد...

بیا عزیزم
بیا بدنامی پاییز را اصلاح کنیم
بگذار وصال ما شود
سربلندی پاییز...

صبح را با توآغاز کنم،
و چای بنوشم با تکه های
عسل لب هایت...

خورشید را دوست داشته باشی یا نه
هر روز صبح طلوع میکند
درست مثلِ
دوست داشتنِ تو در من..!

ترس نبودنت به دلم رخنه می کند
دست خودم که نیست دل آشوب میشوم
آغوش وا کن و بگو با منی هنوز
حالم بد است و در بغلت خوب می شوم

سرمای استخوان سوزی بود،
دو لبه ی پالتو ام را به هم نزدیک کردم.
صدای پیامک تلفنم بلند شد.
-سلام عشق من!
پالتو را از تن بیرون کشیدم؛
تابستان چه زود از راه رسید!

پایان پاییز را به انتظار نشسته ام...
شاید،زمستان که بیاید!
ببارد بر سرم،
برف خیال تو...