متن کوتاه

🍂هیچ بارانی رد پای خوبان را

از کوچه‌های خاطرات نخواهد شست،….

من از هیزم شکن احوال جنگل را نمی پرسم
که می دانم ندارد در نظر جز یاد تک خشکیده حاجی را

آرزو تویی
رویا تویی، زندگی تویی
نفس تویی
بارون تویی، دریام تویی.
همه چیزمی.

به جانم آتشی افکندی و در شعرم صدا کردی

جهان را با نگاهت باز هم شیدا، رها کردی

نُت های خیسِ پنجره هاشور می‌خورند
باران برای گریه‌ی گیتار خسته است

قابی که روی دستِ چپم خواب رفته است
از خوابِ عکسِ «دست نگه دار!»- خسته است

روی دفتر، لای دفتر، پشت دفتر، پس کجاست؟
شاخه‌گل‌های سرودن: «عین و شین و قاف» کو؟

گوشه‌ی چشمم چراگاهی برای ابرهاست
هر چه رشتم، پنبه شد، چوپانِ این اطراف کو؟

هدیه‌ای، گر می‌دهی، تنها کتابی ده مرا

خاطراتش ماندگار و، حسّ آن، گیرایی اَست

یک کتابِ خوب، استادِ گُلِ دانایی اَست
چشمه‌ای، از جوششِ آگاهی‌و، بینایی اَست

آغوش کسی مرهم درد من نیست
ای مرگ مرا گرم در آغوش بگیر

هزاران سپاس و هزاران درود
بچشمان زیبای که از من سرود

چون دلت با من نباشد همنشینی سود نیست

گر چه با من می‌نشینی چون چنینی سود نیست

برای قهرمان شدن باید به خودت باور داشته باشی
وقتی که هیچ کس دیگه باورت نداره

قوی باش.
مغرور باش.
دلبند نباش.
نترس.
تنها باش.
وابسته نشو.
تکیه نکن.
عادت نکن.

ما وارثانِ دردهایِ خاموشیم؛
دردهایی
که قرن‌ها
در حنجرهٔ خاک
به‌جای مانده‌ است.

اگر شیخی حرامم می‌کند یک دم تو را دیدن
نگاهت می‌کنم هر لحظه با فتوای چشمانت

باید زندگی‌ام را تغییر بدم
تا بتوانم زندگی‌اش کنم
به جایِ اینکه فقط منتظرش بمانم.

غم‌های دنیا را نکن یادآوری؛ هرگز
تصویرِ شادی نقش کن، چشمِ فلش بک را!

ماهی بگیر از رودهای زندگی، هر روز؛
حتّی بگیر از آب‌های گِل، تو اردک را!

«تو» توانِ دل شدی، در جذرِ قلبِ عاشقم
در ریاضیِ دلم، مهرت، مشدّد کرده‌ام

ثبت شد تصویر تو، در قابِ نابِ عاشقی
بهترین سوژه تو هستی و بهین عکّاسِ من

من به امّید صفا، آمده بودم به جهان
پس چه شد،آن‌همه احساسِ وفاخوانی
من؟

خانه‌ای ساخت دلم، در گذرِ سیلِ مهیب
خانه، ویران شد از این، خیزشِ طوفانیِ من