- تا حالا شده از یه زن برای خودت بت بسازی؟ دیگه توی همچین عشقی زشت و ناپسند وجود نداره هرچیزی که اون بین رخ بده مثل عبادت میمونه...
هنَرمند همیشه نقاشُ خطاطُ موزیسیَن نیست هنرمند اونیه که تو این زندگیِ دربُ داغون ، با هربار شکست ،لبخند میزنه و دوباره روز از نو روزی از نو بیایید هنرمند باشیم
اگر خوابے مرا بیدار کن...... اگر رویایے مرا آگاه کن...... اگر عشقے مرا درمان کن....... اگر خوابے چرا کابوسم شدے؟... اگر رویاے چرا گذاشتے سروسامانت دهم؟..... اگر عشقے چرا روے زخمم نمک پاشیدے؟....
+چرا بهم نگفتی انقدر عاشقمی؟ مگه مامانت بهت گفت مادرته؟یا پدرت تاحالا پدر بودنش رو به زبون آورد؟ عشق چیزِ گفتنی ای نیست،خودت باید فکر میکردی چرا شبایی که آرزوی مرگ میکردی تنهات نذاشتم،چرا همیشه و به هر بهونه ای کنارت بودم.خودت باید میفهمیدی که نفهمیدی +ولی این باعث شد...
رودَروایسی که نداریم عزیزِ جان ! راستش را بخواهی ... هر چقدر هم که فراموشت کرده باشم ، با هر سوزِ سردی که میوَزد ؛ دلم برای گرمی دستانت مچاله تر میشود ... اصلا در این هوایِ لعنتی چه چیزی بیشتر از خوردن یک چایِ داغِ لبسوزِ لبدوز کنار شما...
سکوت کردم در برابر نگاهت.... گوش هایم را گرفتم در برابر صدایت... تاکه دوباره عاشق نشوم.... تاکه دوباره برایت اشک نریزم... اشک ریختم و صدایش را شنیدی... چشمانم را به رویت بستم و تصویرش را دیدی.... گوش هایت را گرفتی در برابر صدای شکستن قلبم .... چشمانت را بستی در...
همیشه تو زندگیمون آدمایی هستن که تو ذهنمون تحسینشون میکنیم و دوست داریم شبیه اونا باشیم و گاهی بهشون حسودی هم می کنیم. بچه که هستیم پدر و مادر، مدرسه که میریم شاگرد اول کلاس و معلما، بزرگتر که میشیم هنرپیشه ها، ورزشکارا، خواننده ها و هرکس دیگه که ممکنه...
هنگامی که سلامم را به قلبت گفتم خدافظی کردی... وقتی نگاهت میکردم چشمانت را زمن می دزدیدی... این چہ عشقی بود که اگاه نبودم .... این چہ دردی بود که ناقل نبودی.... دلم هوایت راکرد هنگامی که هیچ هوایی نداشتم.... دلم عاشق شد هنگامی که ادمو حوا عاشق نبودند.... بازهم...
برایت قایقی خواهم ساخت ... که روی دریای قلبم شناور شود.... برایم رویایی میسازی که .... به ان می بازم... برایت چراغی می اورم تاکه ... ببینی در اوج تاریکی قلبم... برایم در دریای قلبم طوفانی بساز تا که ... فراموش شوی.. \\در اسمان شب بی مهتاب همچو ستاره میدرخشی\\
بی تو همان کلاغ تو داستان ها هستم که هیچ وقت به خانه اش نمی رسد و سایه ی سیاهی روی بال هایش نشسته ولی با تو همچو پرستو در اوج اسمان ها پرواز میکنم تا که با تو به انتها رسم...
پاییز.... فصلی زیباست... که در ان زیبایی هزاران قطره ی اشک، درختان را سیراب میکند ... اشک هایی از طمع عشق... بغض هایی با بوی باران.... و دل هایی پر از فریاد های بی پایان که با صدای خش خش برگ ها خاموش میشوند..... اری :-( اینهاست که پاییز را...
از یه جایی به بعد، دیگه آرزوهات یا انقدر بزرگن که محاله بهشون برسی، یا انقدر کوچیکن که رسیدن بهشون ذوقی برات نداره دیگه! از یه جا به بعد تباه و ساده می شه زندگیت...
چیزی بگو تا گرم شود... دستِ احساسم در این زمستان تنهایی می دانی که زمستان فصل ِ آرزوی من است... وقتی تو مرا در آغوش بگیری ، وقتی سَردی هوا، زورش به گرمیِ نفس های ما نرسد... دوستت دارم که این پرستشی ست عاشقانه از نگاه من...تا چشم های تو...
تا آخر پاییز راه درازی باقیست...هنوز کوچه باغ های زیادی را با هم قدم نزده ایم...هنوز آنقدر خیس نشده ایم که گرمای بخاری جادویمان کند...هنوز توی شیشه مه گرفته پنجره اتاقم برایت قلب نکشیده ام.....شبهای درازی منتظر ما هستند...انارهای زیادی را دانه خواهیم کرد....بوی چغندر و نسکافه و چوبهای شومینه...
وقتی میپرسی چرا از بین میلیون ها نفر عاشق تو شده ام دوست دارم فریاد بزنم رو به همان میلیون ها نفر و به همه بگویم من دلم را به موهای خرمایی اش باخته ام ... به چشمهایش به آن ابروهای کشیده اش به چال روی گونه اش به خنده...
عادی میشه،عادت میکنی، به همه چیز ؛ به نبودنا، عوض شدنا، جایِ خالیا، نخندیدنا،نخوابیدنا... ولی مهم اینه چه جور عادت میکنی... عادت میکنی بعد از هزار باری که صداش زدی و بعد یادت افتاده که دیگه نیست تا جوابتو بده... عادت میکنی بعد از دوستت دارمی که گفتی و بغض...
چهل سال پنجاه سال شصت سال دیگر وقتی دست و صورت مان پر از چین و چروک هفتاد سالگی ست، وقتی موهایمان همرنگ دندان های یکی درمیانمان شده، وقتی شیشه های عینکِ ته استکانی ام را با چینِ دامنت تمیز می کنی، وقتی کنار تختم ایستاده ای و با لبخند،...
اصیل که باشی جنس متعهد بودن را خوب میدانی عالم و آدم هم بیایند فقط دلت میخواهد برای یک نفر باشی ... ️
اصلا مگر آدم چقدر فرصت زندگی دارد که چشمش را بندِ تلخیها کند؟! اصلا اگر اینطور است من توصیه میکنم چشمهایت را ببندی ! زیبایی های زندگی ات را تصور کنی، و عادت کنی به زیبا دیدن، و لذت بردن، و خندیدن، و چشم بگشایی و جهان را آنگونه ببینی...
با توده ای از ابر در حال حرکت بودم!!! آه، چه صحنهٔ زیبایی بود... هوای خنک پاییزی... گاهی باد های سرد... و حس زیبای من در آن لحظه ناگهان فکری به سرم زد!!! آغوشم را باز کردم و طنین وجودم را به باد سپردم... نمیتوانم توصیف کنم چه حس زیبایی...
اگر دوستت دارم هایتان... محبت هایِ بی جایِتان... درمغزتان! درقلبتان! تلنبار شده است اگر اذیتتان میکند بگیرید مچالِشان کنید و دور بریزید. حتی اگر تمام اطرافیان و دوستانتان عاشق اند و یک نفر را دارند و میتوانند از صبح تا شب برایش دلبری کنند..! حتی اگر خواستند انگِ بی احساسی...
نمیتوانید نباشید! اگر دوستش داشته باشید محال است که برایش نباشید شما را به خدا اگر مرضتان چیزِ دیگریست بروید درمان کنید خودتان را! بی خود و بی جهت دیگران را درگیر خودتان نکنید! آدمها یک بار بیشتر زندگی نمیکنند اگر بلد نیستید زندگی را... خراب نکنید زندگیِ دیگران را......
نمیشود که همیشه گفت و خندید.! یا مُدام "دوستت دارم" را ثابت کرد و "عاشقی" را شنید ...! بگذار کمی دعوا کنیم ...! میخواهم بفهمی "جنگ جهانیِ سوم" هم که بینِ ما رخ بدهد ؛ من از "تو" و "چشم هایت" نمیگذرم ....!
به او بگویید دوستش دارم ! اما دنبال یک عشق رویایی نیستم یک دوست داشتن اسطوره ای نمی خواهم همین که بعضی از روزها دستم را بگیرد و با من زیر باران قدم بزند، همین که در سرش فقط هوای من باشد گاهی نگرانش کند روزهای نبودنم ... و به...
