شعر

چقدر پاییز سهمگین است
سردی نفس هایش از این است
برگ های ریخته شده بر زمین
نشانه ی غم سنگین پاییز است
بارانش می دهد ندای دلش
گویی انگار برغمش تسکین است
قلب پاییز شکسته انگاری
خش خش برگ هایش از این است

آهای بارون پاییزی
کی گفته تو غم انگیزی

گر بگویم که تو در خون منی بهتان نیست....

بودنت را دوست دارم دیدنت را بیشتر
لابه لای هر غزل رقصیدنت را بیشتر

عطر شبهای پاریس،جیکا، ولنسی معرکه ست
دوست دارم من ولی عطر تنت را بیشتر

بین گلهای شقایق،لاله و شب بو و رز
مایلم بوییدنت را چیدنت را بیشتر

طرح لبخندت میان قاب صورت دیدنی ست
دوست...

ای سرو بلند قامت دوست

وه وه که شمایلت چه نیکوست

بیا از من بگیر این دفترم را
شب شعر و من و شب گریه ام را
بیا دیگر ندارم بی تو راهی
بیا آتش بزن از غم دلم را

و خدایم مهتاب
چه وصالیست مهتاب
چه خداییست مهتاب
ای بنازم مهتاب
ای بنازم مهتاب

شوق دارم
اندکی شوری آب
و نگاهی پر خواب
ظاهراً هم شفاف
باطنا پر ز نقاب

پر زدم تا برسم پنجره چشمانت
که پس از آن هروقت
وقت باران دو چشمانت بود
اندکی از من را
لای اشک ها
ای تو مهتاب
ببارانانم

من به شوقی مواج
تو به نازی پلک پلک

چونکه این یار من است
آب شدم
قطره شدم
یار وفادار مانده ام

هرکه بیند او را
با لباسی پر آب
با نگاهی پر خشم
و سر از پا پر بار

مژه هایت را تر
چشم هایت را سرخ
میکنم تا کسی یار مرا
نبرد سمت در خانه ی خود

و سپس امواجی
و پس از پروازی
می چکم روی دو چشمت از شوق
شوق پرواز به اقیانوس چشمان نگار

من اگر جرعه ی آبی باشم
می روم در رودی
می روم پای پلی
که به رویش به عبور آمده ای

می چکم روی دو چشمت از شوق
شوق پرواز به اقیانوس چشمان نگار

وَ آمدیم تا،
شاعر شویم؛
عاشق شدیم!
...
شعر اما،
ما را از آب و نان انداخت!




لیلا طیبی (رها)

شب شد و دلتنگ تو ام بغض تو مهمان من است
بس که شکستم از غمت سر در گریبان من است

آخر به زنجیرم کشید غم های بی تو بودن ام
سردست و یخ بسته تنم بی تو زمستان من است

هم به تو دل دادم و هم عاشق و...

تکه ابری بی پناهم آسمانم می شوی؟
چند بیتی عاشقانه میهمانم می شوی؟

آذر و آبان به سر شد، فصل پاییزم گذشت
خانه ام بی مهر مانده،مهر،بانم می شوی؟

تا غزلخوانی نمانده راه و تنها یک نفس
من قفس گم کرده ام تو آشیانم می شوی

پشت پرچین با اقاقی...

گرفته   حال عجیبی   هوای  دنیا را
نمی شود که ندید عرصه ی تماشا را

به صخره گفت ساحل؛ به خود ننازی چون
ندیده ای  تو  هنوز   التهاب دریا را

بهار سهم شما، هرکسی رسید  از راه
نشان نداد به  ما جز  نشان صحرا را

زمین برای شما، بعد صبر می...

هرشب خودم را در آسمان...
چند قدم مانده به ماه...
در آغوش ستاره ای کوچک و کم سو
زانو در بغل...
با موهایی آشفته
و چشمان غم آلودِ خیره به مهتاب...
و لبخند بی رمق
در انتظار تو نشسته ام...!
بیا و پریشان حالیِ مرا مرحمی باش
...
بهزاد غدیری/...

آنان که زبان عشق را می‌دانند

لب بسته سرود عاشقی می‌خوانند

من کیستم چرا این گونه بی قرارم
قصه از عشق بیهوده در سینه دارم

من موج دردم یا که فریاد سکوتم
یا خسته از زنجیر و بند روزگارم

نه آغوشی ست که آغوشم بگیرد
نه یاری هست که چشمم را بگیرد

زمستان رفت بهار آمد من بی بهارم
نه دلدار...

مثل بیماری که دکترها جوابش کرده اند

هیچ درمانی برای عشق لاکردار نیست

هادی نجاری