متن عاشقانه

نیازی به دریا نیست،
برای غرق شدن
چشمان تو کافیست..!

بخند
چون وقتی میخندی
حس می کنم خدا بهم میگه:
بیا اینم همون دنیایی که میخواستی!

این روزها حس می کنم عاشق ترینم

حس میکنم عاشق ترین فرد زمینم

دور از تو مثل ساحلی مواج هستم

چون ناخدای کشتی بی سرنشینم

وقتی نباشی ساکت و بی اقتدارم

چون امپراطوری بدون سرزمینم

ای کاش عاشق می شدی با سیب سرخی

تا سیب های سرخ را یکجا بشینم...

بیا و بمان برایم تا ابد ،
چنان که اردیبهشت
ماند همیشه برای بهآر..!

چشمهایت خورشید جهانم و
دستهایت حصار آن است!
صدایت باران خاکش است و
نگاهت هم آسمان آن!
اصلا تمامِ وجود تو
سرزمین من است و
بس..!

چیزی شبیه عشق،
چیزی چنان زیبا،
مثل یک زندگی،
مثل نفس،
گمانم آن «تو» باشی..!

آیسان خاکپور

تو باشی،جهانِ دلم پُر است؛
جمعیت در این دل،
به یک نفر محدود است..!

وَ ”جهان ” چه کوچَک می شود،
آن گاه که تو در این حوالی باشی!
درست به اندازهٔ ”چَشمهایت”،
به اندازه ”نگاهت” !
وَ ”جهان ” چه زیبا می شود،
آن گاه که تو اینجا باشی!
درست شبیه ”تو” می شود..!

وَلی تو منو از
تو چشام بخون...
همین!
که این چه زیبآست!

سهم من باشی از تمام دنیا
دیگران را چه نیازم؟!

نصف قهوه ات را که نوشیدی
بیا فنجان هایمان را عوض کنیم
در کافه های شهر نمی شود یکدیگر را بوسید

از چشم تو زیباتره دنیا گمونم
از دید تو دنیاتره دنیا گمونم
با تو تفاوت داره هر جایی که می رم
خیلی تفاوت داره تنهایی که می رم
دستاتو می گیرم تو دستم زنده می شم
یه مُرده ام پیش تو هستم زنده می شم
لب های من لب هاتو...

خداحافظی یعنی / سپردمت به خدا خداحافظ قلبت / توهرنفس هرکجا

همین پاییز
سر ساعت همیشگی
کنار درخت بید
با همان بارانی مورد علاقه ی تو
و چشمانی به درخشندگی خورشید
با قلبی آکنده از روزنه های امید و خوشی های ساده
و دستانی پر عشق
که از هر انگشت آن برای تو محبت جاریست
و تشنه ی نوازش
با دلی...

چه کسی می داند فردا چه در انتظارمان است؟!
مرا تا نشانی از روشنایی همراهی کن،
بیا دست در دستان هم در جوار یکدیگر نوایی از زندگانی را گوش دهیم و بنوشیم جرعه ای از آن را
بیخیال تمام دنیا و آدم هایش...

زمستان باشد یا پاییز
فرقی نمی کند.
اگر،،،
دوست داشتن،
به جان درخت بیفتد؛
چهار فصلِ سال شکوفه می دهد!




(زانا کوردستانی)

یادش بخیر آن روزها
عصرهای پائیز
پاتوق من چشم هایت بود
یک میز و دو صندلی روبروی هم
غروب کافه در
فنجانی لبریز از شعر
و عاشقانه هایم که نوش نگاهت می شد!

کدام پرنده
‏با بوی تن تو پرواز می کند
‏که باران را
این گونه
‏عاشقانه می نوشم؟

‏

تُ نمیدانی در آغوشت
که برای بخیرکردن
صبح هایت نفر اول
بودن چه عالمی دارد..

من تو را بی دلیل دوست دارم،
درست مثل ذوق به اوج رفتن بادکنک...
یا دوست داشتن بوی خاک نم زده...
یا دویدن در امتداد ساحل دریا...
نمی دانم چگونه بگویم؟
گفتنی نیست...
فقط مگر می شود نوزادی را به آغوش کشید و نبویید؟!
تو را نمی شود دید، و...

درست است دراین روزهای دونفره کسی را ندارم تاعاشقانه هایمان راباهم قدم بزنیم ...
اما خداروشکر همچون تویی را دارم که متکی به گرمای جیب های خودمان قدم بزنیم وبه این تنهایی بخندیم!
توهستی تا برای اینکه حسادت امانمان رانبرد به کافه رفته و دوستانه چای بخوریم..
میدانی درست است...

° شنیدن صدای تو
از آن دسته ازحس هاست
که گویی در فطرت آدمیست
مثل هنگام باریدن باران
هنگامی که درجاده دریا برای اولین بار دیده میشود
یا سروصدا کردن گنجشک ها اول صبح
از این دسته از حس هاست
حرف که میزنی بی دلیل شاد میشوم..

باید مردی باشد...
تا آینه را از دست زنی بکشد ,
دستانش را گرم فشار دهد
و بگوید , آینه را رها کن ,
تو در چشم من زیباتر از این حرف هایی...

بهاره رحمانی

من و تو
کنار هر جمله عاشقانمون ، "رفیق" میذاریم تا مبادا یکی از ما با خودش بگه :
عاشق منه !
مثلا میگیم «دوستت دارم رفیق »
یا مثلا «بغلم کن رفیق »
یا «تنهام نذاز رفیق »
«کنارت آرامش دارم رفیق »
این "رفیق" رو میگیم
که حواسمون...