متن ناگفته ها

✍️justfor5436
دوست داشتن هایم زیاد نیستند
چند دفتر شعر
یک فنجان قهوه
چند نخ سیگار
و در آخر؛ یک پنجره...
زحمت شعرهایم افتاده گردن باد
قهوه و سیگار هم جز من کسی را ندارند، همیشه همراه و مونس ام هستند
و اما آن پنجره ی مظلوم که روزگاری فقط برای...

این سکوتِ عاریه، فریادهایِ بسیارطلب دارد

سازِ بی صدایِ این شاعر ، از دور شنیدن دارد

این کلمات که می بینی ،ردیفِ هم می آیند

مچاله شعر اند، دردها آخر هر قافیه دارند

مرا ببخش
به خاطر دوستت دارمی که
از دهان افتاد و نه
دردی از نگفتنی های من دوا کرد
و نه دردی از نشنیدنی های تو

چشم‌ها

حفره هایی رو به دنیای خط خطی اند

وکلمه‌ها

پرندگان مهاجری را

در آسمان ذهنشان گم کرده اند

وَ روی دیوارِ ناخوانده‌ی زندگی

با مغزهایی لرزان

نقشِ غریبه‌یِ ناگفته‌ها را

با دندانِ بی اعتمادی می جوند

سکوت

ترجمانِ بی‌صدایِ فریادشان شده

حروف در آینه‌یِ ابهام

کدامین ( سی -...

من ابرهای بی شماری در گلو دارم
مغرورم آنقدری که بغضم را نمی بارم

گفتند دلگیری چرا، گفتم نمی دانم
آه ای نمی دانم ترینم! دوستت دارم

ناگفته ها در سینه روی هم تلنبارند
حرفش که می افتد به یک لبخند ناچارم

از هر چه می ترسیدم آخر بر سرم...

مارا بسی بهانه بود از برای خداحافظیت
اما دل ما قدرت لا مروتی نداشت

اگر دوستش دارید به زبان بیاورید، پانتومیم که بازی نمیکنید.
از ترسِ باختن با اشاره میخواهید بفهمانید، واقعا دوستش دارید و به زبان نمی آورید.
یکی از راه میرسد که بی هیچ عشقی تکیه کلامش دوستت دارم است،
می آید،
میگوید،
میبرد دلش را،
و شما میمانیدُ
دوستت دارم هایی...

چه خر خودتی هایی که تو دلمون خاک خورد و نشد به صاحبش بگیم

ای قلم با انگشتانم سازگاری کن، ناگفته های زیادی
در دل دارم..

نیمی از زندگانی انسان با ناگفته فهماندن، برگرداندن سر و سکوت می گذرد.