متن کوتاه

آری،همه باخت بودسرتاسر عمر

دستی که به گیسوی تو بُردم ،بُردم!

پول
روی همه ی حروم زادگی ها را می پوشونه

جهان بر پا نمی مانَد
مگر با سر خمیده ی ما
روی شانه ی آن که عاشقش هستیم

شاید تو را بپرسند
عشق چگونه مُرد؟!
بگو: در روزگاری اندوهناک آمد...

همه ی دنیای من فقط تویی ❤️

این گذشته
این فعل( بود )
چقدر تلخ است

عشق جانست عشق تو جان تر

زخمی که مرا زدی تورا خواهد کشت...!

اولین برف …
هجوم نیمی از کلاس
به سمت پنجره

از طبیعت بسیار می آموزم.
هرچه باشد، هزاران نفر چون من را بزرگ کرده و به خاک سپرده.

لباسِ سفیدِ زمستان را بهار گلدوزی می کند.

سیزده بدر
وقتی زیباست که
دست هایمان به هم گره بخورندنه سبزه ها

قلم پاچه خوار، نوکش همیشه چرب است

با دیدن قبض آب، برق از سرش پرید.

مرغ پخته را خام می کند، روباه حیله گر

فرجام هر چراغی و شمعی ست خامشی
عشق است و بزم عشق که جاوید روشن است

در این شبی که روزنه ها تیرگی گرفت
ما را هنوز دیده ی امید روشن است

بهار آمد و تو رفته ای

ای کاش

ای کاش بهار رفته بود

و تو می آمدی

شبان آهسته می گریم که شاید کم شود دردم
تحمل می رود اما شب غم سر نمی آید

مادرم
نخستین کشور من بود
نخستین مکانی که در آن زیستم.

ماهی در ،دریا آرام می گیرد

گل ها در دشتهای وسیع و پرباران

و من در کنار تو

«به من اخم نکن، جاش رو تنم می مونه.»

اگه رفتنی هستی جای پاتو تو قلبم محکم نکن!

مَن از آنی که تو ازمن ساختی ویران تَرم .