متن کوتاه

به اولین سلام
بیتِ من رسید؛
نگاهی خسته‌تر از شعرم و
روی میزِ مدرسه نشست.

عشق آمد و دریا در رگ‌ رویا بیدار شد

نام تو مثل پرنده‌ای از پنجرهٔ روحم پر کشید

تمامِ پل‌های جهان به سمت لبخندت کشیده شدند

قلبم میان کهکشانِ نفس‌هایت آتش گرفت

روز مرگی هایم را درون کیسه ی سیاه ریختم مبادا باد غم هایم را برایت،تعریف کند،

دوست پنجره‌ای‌ست در شبِ بارانی

که از آن، دل به روشنایی می رسد

عصر زیبایی‌ست لبخندی بزن زیبای من
یک دو بوسه جای لبخندت پیدا می‌شود..

یادت باشد،،!!
هر کسی که نفس می کشد
دارد با غم و غصه ای می جنگد که ما از آن بی خبریم؟

شهر
پر از پنجره است
اما
چشم ها
سال هاست رو به دیوارند

تنهایی ام بویِ تورا می‌دهد
نیستیُ من در رویا
قهوه یِ تلخ را
با بوسه یِ شیرینَت مینوشَم.

‏رفت عَقل و رفت صبر و رفت یار...
این چه عشق است
این چه دَرد است
این چه کار؟

هر کجا باشی، همان‌جا زادگاهِ من بُوَد

نامِ تو در سینه‌ام معنایِ میهن می‌شود

برای گل دادن به دیگران،
منتظر مراسم تدفین آنها نباشیم..!!

جان بدهند و در زمان زنده شوند عاشقان
گر بکشی و بعد از آن بر سر کشته بگذری

دل داشتیم، دادیم، جان بود، عرض کردیم
چیزی که دوست خواهد صبر است و ما نداریم

خواهم از دادِ غمت دامنِ ساغر گیرم

دل بریدن ز غمت باز مرا دشوار است

ز قیل و قال بیحاصل به دنیا شد رها آن کس

قدم در خلوت شب با خدا یکبار بردارد

اقیانوس مهربانی ات
آنقدر عمق دارد
که امواج خشمت
همیشه به ساحل بخشش می رسند..

آینه را شکستم
اما خودم ناپدید نشدم

تکه‌ها
مرا تکثیر کردند

شعله کشیدم تو را بعد خودم سوختم
کشتن معشوق را من به تو آموختم…

در دلم بودی و شرمنده ز مهمان بودم
که سزاوار تو این خانه ویرانه نبود

فَاصْبِرْ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ..
شکیبا باش، بی تردید وعده خدا حق است..
غافر | ۵۵

هر که را خواهی شناسی هم‌نشینش را نگر
زانک مقبل در دو عالم همنشین مقبل ست

با لشکرت چه حاجت رفتن به جنگ دشمن؟!
تو خود به چشم و ابرو، برهم زنی سپاهی

از ابراز هیجان هایتان نترسید
به عزیزان خود بگویید که دوستشان دارید
قبل از اینکه دیر شود