متن تک بیت

ارض مقدّس و پایتخت عشق مشهد الرضاست

ایران ما به لطف شهنشاهِ طوس بیمه است

کاش می گفتم به تو این دل که با خود می بری
روزگاری دلبری می کرد و خاطر خواه داشت!

حاصلی از هنر عشق تو جز حرمان نیست
آه از این درد که جز مرگ مَنَش درمان نیست...

روانه می کند مرا، به هر طرف ؛ نگاه تو

ستاره ی امیدِ من، شدم؛ منم به راهِ تو

گر نگشتم شاد و خندان از تو ای قاصد مرنج
ذوق پیغام و خبر چون لذت دیدار نیست

مرنج اگر نشدم مضطرب ز آمدنت
چراغ دیده "نَمی" داشت دیر روشن شد

از من تو با هر فرصتی که پیش می آید
دل می بری ای اتفاق غیر تکراری

آن باد که آغشته به بوی نفس توست
از کوچه ی ما کاش گذر داشته باشد...

از بیش و کم عشق همین بس که دل ما
با طاقت کم حسرت بسیار کشیده است

بانوی دنیایَم ، شب هایَم آرام میگیرند وقتی
پیراهنِ چهارخانه ی تنِ تو ، خانه قلبم میشود

و از آن روز که با عشق تو جوشید دلم
بودنت خوب ترین حادثه ی دنیا شد!

دل دیوانه پرستم به تو مایل شده است

تو شدی قبله و شد قبله نما این دل من

ساقی بیا که از مدد بخت کارساز

کامی که خواستم ز خدا شد میسرم

خون دل ها خوردم و بازیچه ی دنیا شدم
ای خدا رحمی براین آواره ی تنها بکن

دوست دارم که تورا وصف کنم پیش همه
ترس دارم که دل از جمع و جماعت ببری

ما را زمانه رنجکش و تیره روز کرد

خرم کسیکه همچو تواش طالعی نکوست

فتنه گر است نام تو پُر شکر است دام تو

با طرب است جام تو با نمک است نان تو

ارس آرامی

یک ذرّه بویِ عشق به هر جا که باد بُرد

مؤمن ز دین برآمد و صوفی ز اعتقاد

مثال شهریارم من از عشقت سینه سوزان است

چه حاصل که در این بازی وفایی از ثریا نیست

هادی نجاری

فرقی نمی کند که چگونه... چرا ، ولی

تقدیر و سرنوشت به کام دلم نشد

تنم بپوسد و خاکم به باد ریزه شود

هنوز مهر تو باشد در استخوان ای دوست

صحبت از می، کنم و عشقِ تو و راز نهان


تا سحرگه، بسرایم،غزلی؛بهر تو ای شاه جهان

دل به دریا، زدم و، سازِ دلم؛ شد غزلم

کاش! با سازِ دلم، ساز شوی؛ گاهی هم

برایِ قلبِ بی تابم، به سازی خوش فرست آواز

که سازِ هر غزل گردد به شوقِ آن کنم پرواز