متن تک بیت

قصهٔ تلخی ست شاعر باشی و با شعر خود

نازنینت را خودت معشوقهٔ مردم کنی!!

ارس آرامی

در بلا هم می چشم لذات او

مات اویم مات اویم مات او

مى خواست عشق را بِچِشاند به کامِ خلق
با طعمِ شیر و شَهد و شکر، "مادر" آفرید

هر کس که به گل آب دهد، عاشق گل نیست
شاید هدفش بردن یک شیشه گلاب است

در کنارت هرکجا باشم بهشتی میشود
چونکه دنیا را پراز احساس زیبا میکنی

لب براق تو برقیست که بد میگیرد!
هر لبی را که به یک بوسه رسانا بشود

دل اگر عشق نورزیده که دیگر دل نیست
من اگر دلخوشُ و دلزنده شدم از اینم

به اشتیاق رهایی پریدی از قفسم
چقدر حسرت خوردم که آسمان نشدم

بیش ازاین نتوان حریف دا غ حرمان زیستن

یا مرا از خود ببر آنجا که هستی یا بیا

دل من گرد جهان گشت و نیابید مثالش

به که ماند به که ماند به که ماند به که ماند

چشم نرگس به شقایق نگران نیست دگر
گور بابای شقایق که قسم خورد و شکست

صفت چراغ داری چو به خانه شب درآیی

همه خانه نور گیرد ز فروغ روشنایی

نرگس چشمم، زعیب دیگران شد بی خبر
تا که رد خویش را، در آینه ،ترسیم کرد
حجت اله حبیبی

من بهشتم همه در دیدن خندیدن توست
تا تو باشی نشوم خیره به لب های کسی!

آنچنان در همه جای دل من جا شده ای
که به غیر تو نباشد دل من جای کسی

خانه ی این کدخدا هم عاقبت ویران شود
ظلم بی حد میکند نفرین عالم پشت اوست

اعظم کلیابی
بانوی کاشانی

دلم کنار دلت حال بهتری دارد
خدای خوب برایم تورا نگهدارد

اعظم کلیابی
بانوی کاشانی

دوستت دارم جوابش را نگو ممنون گلم
می شود پاسخ دهی،ای جان عزیزم همچنین

دنیا همه اش مال شما شاد بخندید ،

ما چشم از این عالم بی قافیه بستیم

ارس آرامی

عشق کفاره ی یک لحظه نگاه است فقط
مثل افتادن از چاله به چاه است فقط

تا شنیدم از مریضان هم عیادت می کنی

اخ قلبم، اخ قلبم، اخ قلبم، ای خدا...

ارس آرامی

می شوند از سرد مهری دوستان از هم جدا

برگها را می کند باد خزان از هم جدا

بر کشور جان شاهی ز اندوه دل آگاهی

شادش چو نمی خواهی غمگین تر ازین بادا

سر ذوق آمدم از خنده ی تو،باز بخند
بی تفاوت به جهان باش و فقط ناز بخند