متن تک بیت

عشق وقتی برسد عقل به شک می افتد
تو دعا کن که بیافتد، به تو اما برسم

شب بود و شمع بود و من بودم و غم
شب رفت و شمع سوخت و من بودم و غم

یک لحظه زندگی تو از دست می رود
وقتی کسی که هستی تو هست می رود

چگونه بار به منزل برد مسافر اشک؟
که رهزنی به کمین همچو آستین دارد

قهر است کار آتش گریه ست پیشه شمع

از ما وفا و خدمت وز یار بی وفایی

کُنون که صاحب مُژگان شوخ و چشم سیاهی

نگاه دار دلی را که بُرده ای به نگاهی

از ما چه مانده جز نفسی تلخ و سوخته
آن هم به یاد توست که گه گاه می کشیم

انصاف نباشد که من خسته رنجور

پروانه او باشم و او شمع جماعت

از کنارم رد شدی یک روز با لبخند ، عشق
بعد از آن شب های بسیاریست گریان توام

دوش گفتم ساقیا امشب چه داری؟ گفت زهر
گفتم کج کن قدح را...دید می نوشم،نریخت!

تو تمنای عشق در قافیه های منی
تو امید هر نفس در ثانیه های منی

به زمستان روحِ یخ زده ات وعده ی نور آفتاب بده
بر سرت عاشقانه دست بکش به دلت حق انتخاب بده

این تناقض را که میبینی فقط در ظاهر است...
عاشق و معشوقه بِسیار،عشق امّا نادر است!
ع.موسوی

تلخ شد این زندگی بعد از تو ای شیرین من!
تا همیشه “بی” ستون کردی تن این مرد را

تقویم قلبم باز شد سَربرگ آن نامت نشست
هر روز من نیکو شود سالی که آغازش تو یی

جهانم نور باران شد به محض دیدن رویت
تو ماه آسمانی یا که خورشید جهان افروز ؟!

دل به دریا زدم و عاشق رویت شده ام
ساحلم شو ، بغلم کن که نمیرد احساس

آشکارا نهان کنم تا چند؟

دوست می دارمت به بانگ بلند

هرگز جدا از دست هایت نیست دستم!
تنها نخواهی بود چون من با تو هستم!


◻ شاعر: سیامک عشقعلی

دلی یا دلبری، یا جان و یا جانان، نمی دانم

همه هستی تویی، فی الجمله، این و آن نمی دانم

دیگر نرود به هیچ مطلوب

خاطر که گرفت با تو پیوند

یک لحظه روی تو بر سر بام نهان شد

ماه به دَر آمد، خبر آمد، رمضان شد...!!

ارس آرامی

دل نزد تو است، اگر چه دوری ز برم

جویای توام، اگر نپرسی خبرم

تواضع گر چه محبوبست و فضل بیکران دارد

نباید کرد بیش از حد که هیبت را زیان دارد