متن سفر

سفر کردم...
دویدم...
گذر کردم...
یک صبح
که
چشم هایم را گشودم
یافتم خود را
در
شهر
عشق

دلمان برای روزهای خوبمان، تنگ شده...
روزهایی که می شد در پیاده روهای ساده ی شهر قدم زد و شاد بود، شب هایی که می شد نگران هیچ چیز نبود و خوابید و آخرِ هفته هایی که می شد سفر کرد و از تهِ دل خندید...
دلمان لک زده برای...

هیچ وقت با کسی که او را دوست نداری، سفر نکن.

سفر تو کردی و من در جهان غریب شدم

آمدم باز به دیدار تو ،از راه سفر،
عشق می آورمت ،عشق ،که سوغات من است!

از من عبور کردی و حالا تمام عمر
باید کنار خاطره های تو سر کنم
هر جای شهر یاد تو را زنده می کند
راهی نمانده باید از اینجا سفر کنم .

زندگی فقط نوعی سفر است.

از تو نمانده تاب جدایی دگر مرا
بهر خدا مرو به سفر، یا ببر مرا

هیچ اشکالی ندارد احساساتی داشته باشیم که دیگران چیزی از آن درک نکنند ؛ هر کسی سفر خودش را می‌رود ...

موفقیت یک سفر است نه یک مقصد

مامان عزیزم ! در روز تولدت دوست دارم کنارت بشینم و با هم از همه خاطرات تلخ و شیرین گذشته صحبت کنیم . ، از سفر هایی که رفتیم ، روز هایی که با هم خندیدیم یا گریه کردیم . من در کنار تو همیشه احساس آرامش و امنیت میکنم...

برف هم دلیل عاشقانه ای ست
برای سفر به آغوشت.
عشق راهش را پیدا می کند.

واقعا انصافانه‌ست؟که من بشینم اینجا هی به تو فکر کنم و تو اصلا یادت نیاد من کدومشون بودم!
انصافانه‌ست؟ من شب به شب با جای خالی‌ت دیوونه‌ بشم و تو با اونی که از اولشم هم بوده بری سفر!
این انصافانه‌ست؟
انصافانه‌ست به جای خودت، عکست رو نگاه کنم و...

زندگی یک سفر است
زندگی جاده و راهی است به آن سوی خیال
زندگی تصویری است که به آئینه دل می بینی
زندگی رویایی است که تو نادیده به آن می نگری
زندگی یک نفس است که تو با میل به جانت بکشی
زندگی منظره است، باران است
زندگی برف...

مونسی نیست مرا بعد سفر کردن تو
همدم دردم و این درد کشیدن دارد !

چمدان ات چه قدر جا دارد؟
جا نداری دلِ مرا ببری؟
چمدان ات چه قدر خالی ماند
تا کجا تا چه وقت در سفری؟
شعر من جا نمی ‌شود اما
در سکوت کتاب ‌هایت، حیف
باز بار اضافه شد دل من
له شد اینجاست زیر پای ات، حیف
صندلی ‌ها...

تا می‌تونی به خودت برس
خودت را دوست داشته باش
بهترین غذا هارو بخور
برای خودت خرید کن
عطر خوب بزن
سفر برو
تفریح کن و لذت ببر
باور کن در این دنیا
کسی مثل خودت نمی‌تونه حالت رو خوب کنه
روزای خوبتو بساز

ماها تو سفر کردی و شب ماند و سیاهی

نه مرغ شب از ناله من خفت و نه ماهی

ماها تو سفر کردی و شب ماند و سیاهی
نه مرغ شب از ناله من خفت و نه ماهی
چشمی به رهت دوخته‌ام باز که شاید
بازآئی و برهانیم از چشم به راهی

سفر تو کردی و من
در وطن غریب شدم...!

دلم سفر میخواهد
با حالی که خوش باشد
لب هایی که بخندد
دلی که آرام باشد
شب
موسیقی
تو
و جاده ای که هیچ پایانی نداشته باشد

سفر همینش خوب است.
اینکه بدانی چه کسانی به تو نزدیک ترتد وقتی اینقدر از آنها دوری

آه ، تاکی ز سفر باز نیایی ، بازآ
اشتیاق تو مرا سوخت کجایی، بازآ

خواب شوى ، باد شوى ، در گذر آب شوى
عشق نمى رود ز سر ، عشق سفر نمى کند