متن غمگین عاشقانه

آن בم ڪه ز בلتنگی تو میرفت جانم،
ڪجا بوבے تـــو...؟

باشـב ڪه بودنت شیرین ڪنـב،
شبهاے تلخ تنهایـے را...

فـراموشے نـבارב خاطراتے ڪه.
تمامش رב پاے چشم او جاریست...

بے فـکر و خیال تو شبے صبح نشوב هرگز.

منم آن عابر تنها،
که ز عشق تو رسوای خیابانها شد.

بی بهانه در پی لبخند تو،
جان داد تن بیچاره ام.

بهترین قربانیه عشق تو چشمانم بود
انقدر از دوریت در خود گریستن
که ز دیدار تو محروم شدن.

بـ؏ـב تــــــو..،
آغوش خوב را به ڪسی نسپارم الی به خاڪ.

قسم خوردم من

اگر مُردم من

از آنسوی دنیا

به یادت باشم

به‌ خوابت آیم

بگیرم دستت را

در این وانفسا

غریب و‌ تنها

پر از آهم بی‌ تو

نه این دنیا را

نه آن دنیا را

نمیخواهم‌ بی‌تو...

زلـف مشڪینش، تمام حال ما را خوب ڪرב.
اے בو صـב نـفـرین بر او، ڪـہ میـבانست و رفـت.

בر سکوت شب تنهایے من،
خاطرات چشم او پنهان شـבہ.

#به_وقت_دلتنگی


در نبودت چشم من تا به سحر،
خیس شد از غم دلتنگی تو.

تن من طاقت בلتنگیِ آغوش تو هیچ نـבارב، برگرב.

امیدوارم هیچ کسی در کس دیگه ای گیر نکنه،

اگه وصالی قراره اتفاق نیفته
این ازاون جمله ها بود

که خیلی پلکی زدیم ووقت خدا حافظی رسید

ساعت برای باتو نشستن حسود بود
دنیا نخواست یامن وتو کم گذاشتیم

بامن بگو قرار من این ها نبود!بود؟!

بــے تــو قلبــم خستـہ شـב،
از این تپیـבن هاے تـڪراری.

پیجش آن زلف مشکینش،
دنیای مرا ریخت بهم.

هر فیلمِ عاشقانه‌ای که می‌بینم
تو را در قابِ هر صحنه، در نگاهِ هر شخصیت تصور می‌کنم.
هر لایکی که زیر پست‌های عاشقانه می‌گذارم
نشانی از توست
اعترافی خاموش به احساسی که در دلم پنهان کرده‌ام
و تو هنوز از آن بی‌خبری…

یکی الان تو این خیابونه که پیرهنش بوی تورو میده
مثل خودت بلند میخنده شبیه تو لباس پوشیده
شبیهته ولی تو اون نیستی تو دست هیچکسو نمیگیری
با هیشکی اینجوری نمیخندی واسه غریبه ها نمیمیری
تو عاشق منی و این جوری با یه غریبه مهربون نیستی
چقد صداش مثل صدات...

تو موج بودی و دست از کنار من شستی
ببخش بوسه به لبهای خشک ساحل من

نور از احساساتم، می‌چکد
منی که فقط یک‌بار
آن هم در خیالم،
چشمم به خورشید افتاده است!
اشک از خنده‌هایم می‌چکد،
منی که فقط یک‌بار
آن هم در خیالم،
اندک زمانی،
تو را به آغوش گرفته‌ام...

کوچه‌ها آه می‌کشند
چشم‌ها از هجوم
سایه‌های خاطرات
به آخر دنیا می‌رسند
نبودنت هر گوشه پیداست
پاهایم، تمام خیابان‌ها را
بوسیده‌اند

در انتظار آمدنت
لحظه‌هایم را کشتم
حالا مرا
به قصاص محکوم کرده‌اند
بی‌آن‌که بدانند
من در تمام نبودنت
هر لحظه
جان می‌دادم

راه میروم تا شاید از یاد ببرم... برای فراموشی پیاده راه را برگزیدم
ترسم از این است که نکند از میان خوبان تو را برگزیده باشم!
و تو ندانی و نخواهی...
راه میروم و از کنار مردم میگذرم،
غمم را پنهان میکنم اما چه سود که این چشم ها گواهند...

هر جا که قدم نهادم آنجا بودی

در سینه‌ی من، همیشه پیدا بودی