متن برشی از ترانه

عشق یعنی صد سال دیگه ام
بهش حسی که داری
توی دلت جوونه
عشق یعنی همه بفهمن
برای اون چه کردی
ولی خودش ندونه...

دنیای تو دنیای آتش هاست
پیشانی ات داغِ سیاوش هاست...

این بازیِ هرروزه‌ی دنیاست
تابوت اگر بر دوشِ رستم‌هاست
سهراب‌ها زخمِ خودی خوردند
بر روی بازوی خودی، مردند

کارَت گذشته از شمردن‌‌ها
از زخم‌ها و از نَبُردن‌ها
با سینه‌ای از حرف می‌‌سوزی
در جنگلی از برف می‌‌سوزی
از شاخ و برگت عکس می‌گیرند
از رقصِ مرگت عکس می‌گیرند

دنیا تو را بیچاره می‌خواهد
پیراهنت را پاره می‌خواهد
جز گرگ‌ها جویای حالی نیست
جز خاطراتِ خون خیالی نیست

وقتی که بال و پر بسوزانی
هر لحظه‌ات افسوس خواهد شد
با دیدنِ کوچِ پرستوها
بیداری‌ات کابوس خواهد شد...

قسم خوردم من

اگر مُردم من

از آنسوی دنیا

به یادت باشم

به‌ خوابت آیم

بگیرم دستت را

در این وانفسا

غریب و‌ تنها

پر از آهم بی‌ تو

نه این دنیا را

نه آن دنیا را

نمیخواهم‌ بی‌تو...

چقدر غم شمردیم
چقدر دل سپردیم
پریدیم و هربار به دیوار خوردیم
خوشی دورمون زد
بلا دورمون گشت
غمامو بغل کن
شاید خنده برگشت ...

یکی الان تو این خیابونه که پیرهنش بوی تورو میده
مثل خودت بلند میخنده شبیه تو لباس پوشیده
شبیهته ولی تو اون نیستی تو دست هیچکسو نمیگیری
با هیشکی اینجوری نمیخندی واسه غریبه ها نمیمیری
تو عاشق منی و این جوری با یه غریبه مهربون نیستی
چقد صداش مثل صدات...

بارون ببار، حالمون مثل تالابِ انزلیه

زاینده رودیم خشکیم مثل دریاچه ی ارومیه

بارون ببار بشور ببر هرچی آلودگیه

خاک و غبار رسید به ما از حقِ همسایگیه

ببار بارون بارون ببار مثه اشکای ما ببار

ببار تو تا نکن با ما مثلِ این روزگار

تو ببار بارون...

عزیزم از تو یه روز فاصله کم نیست
کاش مالِ هم شیم، مالِ هم شیم
نبودی دریای ماتم تو دلم ریخت
تو که رفتی به چِشَم دیدم
دل باز با نگات رفت، با صدات رفت
بیقرارم، بیقرارم.‌..
توی این دنیا فقط من تورو دارم، تو رو دارم...

مثه هوای نزدیک پاییز
مثه همون کافه و همون میز
با تو همه جا با تو همه چیز یادم میمونه...

پا گرفتی توی قلبم
کم نذاشتی تو رفاقت
دلت از من که بگیره
میارم گل درِ خونت
خوبه عطرت یادگاری
روی این تن جا بمونه
منو این چشمای عاشق
دیدنت عادتمونه...

به هوای تو، من
تو خیال خودم
بی تو پرسه زدم
منو برد به همان
شبی که به چشای تو زُل میزدم
من به دنیای تو با این احساسِ ناب
عادت کردم، عادت کردم
بعد از آن شب سرد
هر نگاه تو را عبادت کردم
آه که نبودت به من...

شالُ و کُلاه کُن، آسمون خیسه

چَترِ تو وا کُن ،گریه ‎بارونه

حال و هوای برگ ریزونِ چِشمامو

‎پائیزم نمی دونه...

خیالِ خوشِ عاشقانه‌ی من
همیشه ‎تو‌یی آخرین راهم

از کوچه های خیسِ شهر عطر تو پیداست
من غرقِ چشمانت شدم چشمی که دریاست
امشب تورا میبینم و این مثلِ رویاست
صدایت، نگاهت بر دلم بارانِ عشق است
تو باشی دلِ من تا ابد مهمانِ عشق است
ببین این قصه ی ما بر لبِ خندانِ عشق است...

اﮔﻪ ﻓﻴﻠﻢ ﺑﻮدی، وﻟﻨﺘﺎﻳﻦ ﻏﻤﮕﻴﻦ
ﺗﻮ ﺗﻨﺒﻮر ﺑﻮدی، اﮔﻪ ﺳﺎز بودی

ﻣﻴﻮن ﻛﺘﺎﺑﺎ ﺷﺎﻳﺪ چشماهایش
اﮔﻪ ﺷﻬﺮ ﺑﻮدی ﺷﻴﺮاز بودی
ﺑﻬﺎرا ﭘﺮ از ﺑﻮی ﻧﺎرﻧﺞ میشد
ﺗﻮی ﻫﺮ ﺧﻴﺎﺑﻮﻧﻰ ﻛﻪ راه میرفتی

اﮔﻪ ﺟﺎده ﺑﻮدی
ﺷﺎﻳﺪ از دل ﻛﻮه
ﭘﺮ از پیچو ﺧﻢ
ﺳﻤﺖ درﻳﺎ میرفتی...

چقدر خونه برام بودی
چقدر دستات واسم کوه بود
چقدر قلبم برات میزد!
چقدر آرامشم خوب بود
ولی حالا کجاست قلبت؟
چرا دنیا برام سرده؟!
هر جای جهان باشی
چشام
پی تو
میگرده...

کاش بدونم از کدوم جاده میای
تا دوتا دست هامو دروازه کنم
گریه هام و سر بدم رو دامنت
روی سینه ات نفسی تازه کنم
کاش بدونم از کدوم جاده میایی
تا بشینم لحظه ها به انتظار
دو تا چشم هام فانوس جاده بشن
تا ببینی جاده ها رو در...

سرم اگه بره دلم واسه کسی به غیر تو نمی‌ره
خدا کنه دلت یه شب سراغی از دلم بگیره
کی می‌دونه دلم به چی خوشه؟
به خنده‌ای که من رو می‌کشه
دلم به کی خوشه؟
کسی که می‌کشه!!

می‌مانم بی‌خبر از حالت
بی‌تو غمت دارد می‌کشدم
می‌دانم زنده نمی‌مانم
بی‌تو اما دور از قلب خودم
تو
زمان ندادی به خنده هایم به گریه هایم
تو
اگر چه دلگیر اگرچه دلسرد بمان برایم
تو
اگر چه دلگیر، اگرچه دلسرد، دوباره برگرد
تو
تو می‌توانی بگیری ای عشق مرا از...

با اینکه دلگیرم ازت
الهی الهی دنیا برات بسازه
الهی الهی دلت به غم نبازه...

ابری ترین زمانِ این آسمان منم
زخمی ترین پرنده ی نیمه جان منم
بالی شکسته مانده از پرکشیدنم
غمگین ترین دقیقه ی زندگی منم...