متن کوتاه

گر چه با دوری ی ِ او زندگیم نیست، ولی
یاد او می دمدم جان به رگ و پوست هنوز

بازم دم همه خوابایی ک توش به تو رسیدم گرم

آدما خوبن تا وقتی یکی بهتر از تو رو پیدا نکنن

من از عالم تو را تنها گزینم
روا داری که من غمگین نشینم

میدونس رنگ چشاشو دوس دارم،لعنتی نگام نمیکرد:)

نیستی! آغوش من احساس سرما می کند
پنجره سگ لرزه هایم را تماشا می کند

آنقدر عزیزی که برایت همه ی عمر
یک بار نه،بگذار که بسیار بمیرم

مرا به عشق تو اندیشه از ملامت نیست

با بال شکسته پر کشیدن هنر است

اشتباهات قدرتی دارن که تو رو تبدیل به چیزی بهتر از آنچه بودی بکنند.

شیرین کن

ته مانده ی فنجانت را
با قاشق لجوج تنهایی

ط_محمدخانی

برایت ماه من!امشب انارِ جان کنم دانه

تو می ارزی به این جان دادنِ پیمانه پیمانه

چشم هایت خانه ی من است
‏وقتی دنیا به ما تنگ می شود
‏و از درد به ستوه می آییم!

کشیده ایم در آغوش، آرزوی تو را

هیچی نداشته باش ولی هیچی ندار نباش :)

زیبا زیاد بود اما دنیا
شبیه تو نداشت

مجال من همین باشد که پنهان عشق او ورزم

در حسرت دیدار تو آواره ترینم
هرچند که تا منزل تو فاصله ای نیست

عاشقم اهل همین کوچه بن بست کناری،

که تو از پنجره اش پای به قلب منِ دیوانه نهادی...

آن که رخسار تو را این همه زیبا می کرد

کاش از روز ازل فکر دل ما می کرد

حتی اگر بدانم فردا جهان نابود خواهد شد، باز هم درخت سیبی خواهم کاشت.

خواهی که چو صبح صادق القول شوی

خورشید صفت با همه کس یک رو باش

جهان من
از دستان تو شروع شد،
و درست
در انتهای چشمان سیاهت به پایان رسید...

گر شود عالم نگارستان، نگار من یکی است