شعر کوتاه عاشقانه

می وزد
«باد »
کاش
نفس های تو
همراهش باد.

اتراق کردم
در ساحل چشمانت
پلک نزن
خرابم می کنی

تنهایی
دار مکافاتی ست
که حلق آویز شد
تا تو مرا در اغوش بگیری

محبوب من صبح

از لای موهایِ تو

طلوع می‌کند؛

و جهان با لبخندِ چشم‌هایت

از نو معنا می‌گیرد.

درباره‌ی مرگ چیزی نمی‌دانم
ولی درباره‌ی عشق تو،
در حد فرهنگ لغتی کلمه بلدم.

مردمک چشمانت
لنگر انداخت
بر ساحل نگاهم

نگاهم کن
که از جذبه ی چشمانت
به ساحل اغوشت برسم

جاده ای میخواهم
نه برای رفتن
برای برگشت
به شهر خاطره
خیابان عشق
کوچه تو

جذاب
زیبا
محزون
اما دردناک ، دست نیافتنی بود …
مثل تماشای غروب خورشید از پشت میله های زندان …

در من
هزار افتاب
طلوع می کند
اگرتوبفشاری
دستهایم را

دوراز تو
دیوار حوصله ام کوتاه

به تلنگری می ریزد
خشت خشت ِوجودم

جاده ای میخواهم
نه برای رفتن
که برای برگشت
برگشت به شهر جوانی
به خیابان عشق
به کوچه تو

اینجا
آنجا
همه جا
جابجای همه هرجاها
چه قشنگ است
چه تماشایی و چه نوشیدنی
آبشار تپش ثانیه ها....
جایی که تو آنجا باشی....

لب هایت را
کاشته ام در دهانم
که ریشه کنند
جوانه زدندغنچه های بوسه

در انتظارِ آن همدمِ سیاه
تا از عشق
خیالی ببافَم
به زیباییِ تاریکیِ شب

باید هر روز
بروز رسانی کرد
بعضی از کارها را
مثل
دوست داشتن تو

معمارنیستم
ولی نقشه ها می کشم
هرشب
برای فردای دوست داشتنت

همچون پروانه ای گلگون، در میان دشت مروارید و باد رقصان در میان درختان صنوبر،زیبایی را می جستم ولی نمی‌دانستم که او،مرا میبیند.

روی کتاب درسی ام امضای من در دور اسمت

دارد شهادت میدهد اوج وفاداری من را

خورشید خودنمایی می‌کند
من هنوز رویایِ با تو بودن را
زیرِ نورِ ماه در آغوش گرفته ام.

اگر گذشتنِ تو

مرا به کامِ مرگ کشاند

بگذر عزیزم

بگذار در عبورِ تو جان دهم

صدایت که می‌آید

غم‌ها کمی عقب می‌روند

و دلِ من

باز به تپش می‌افتد

برای تو

آرامش از دستان تو آغاز می شود
و عادت وحشی بودنم را کنار می زند
و هوای سرد شهر با بوی نفس های تو گرم می‌شود.

راز چشم هایت را نمی دانم
اما به هرچیزی نگاه میکنی...
من آن را زیبا می بینم.