متن بهار

بهار و بوستان ما سر کوی تو بس باشد
چراغ مجلس ما پرتو روی تو بس باشد

️️️

فروردین

تنها با تو برایم فروردین می شود
این شکوفه ها ، عطر گلها
هیچ کدام بهارم را بهار نمی کنند
تنها قدم های توست

که با خود بهار می آورد ️

این سان که با هوای تو
در خویش رفته ام
گویی بهار در نفس مهربان توست.

⁩

️️️

بهار شو
بیا در آغوشم …
بگذار
تمام شکوفه ها
در دستهای من برویند…!




️️️

نمی شود می دانم، نمی شود که
بهار از تو سبزتر باشد!️

بهار می تواند نام تو باشد
وقتی
که در همهمه یِ سبزِ دلم
دوستت دارم هایت
شکوفه می زنند....️

️️️

آری، با توام
من در تو نگاه می کنم
در تو نفس می کشم
و زندگی مرا تکرار می کند
بسان بهار که آسمان را
و علف را

پاکی آسمان
در رگ من ادامه می یابد

یادم باشد عاشق کسی شوم،
که شعر را بلد باشد !
کسی که بفهمد وقتی؛
ستاره را به چشمهایش،
زمین را به آغوشش،
و بهار را به بودنش تشبیه میکنم !
یعنی،
دیوانه وار دوستش دارم ...


️️️

بهار یعنی
جای بوسه های مردی که من باشم
روی گونه های زنی که توباشی
شکوفه بدهد!

️️️

تو که آمدی، زمستان ِ لب هایم از حواس بوسه ات، بهار را احساس کردند.

اسفند
کم کم
ته نشین می شود
و من دوست داشتنت را
می سپارم به فصلی جدید

بهار زمزمه ی زیبای عاشقانه ی تو ست

مثل بهار میماند آمدنت
شکوفه بارانم میکند ...

می شود میهمان تابستان بود
و از دستانِ آفتاب
فنجانی گرمی سرکشید
میشود با لباس خزان
چشم در چشم پاییز گذشت
میشود روی چمن های یخیِ زمستان
پابرهنه قدم زد
و تنها با «تو»
و به بهاری چون «تو» رسید
می شود...

اسفند من
بی لبخند تو️
خالی از شوق رسیدن بهار است.!



️️️

در بدترین شرایط زندگی
بخاطر داشته باش
همانطور که نمی توان
جلوی اتفاق بد را گرفت
همانطور هم نمیتوان جلوی اتفاق خوب را گرفت
درست مثل رنگین کمان
پس از بارش باران های تند
درست مثل بهار و روییدن شقایقها
که هیچ قدرتی
نمی تواند جلوی آمدنش را بگیرد
اتفاق...

شرمنده که «بد موقع» دوستت دارم!
من هیچ وقت آدم «به موقعی» نبوده ام...
مثلا همین الان... می دانم چه قدر سرت شلوغ است؛ چقدر خوشحالی؛ چقدر از اینکه توی لحظه هایت وول نمی خورم شادی؛ اما دل که زبان آدمیزاد نمی فهمد حیوانی! ببخش که همین الان این صاحب...

می غلتد
بهار
در تنم
تو که باشی!

آن که امید دارد
هر چهار فصل سال بهار باشد
نه خود را می شناسد
نه طبیعت را
و نه زندگی را

شال به کمر/لب را پنهان کرد بهار/چشم و اَبرو سیاه

نگات گرم و تابنده و بی قرار…
صدات روشن و زنده؛ مثلِ بهار
منو تازه کن؛ با دو خط خاطره
دوباره بخند و دوباره ببار
یه عمره خوشم با صدات، مادرم
دلم رو می ریزم به پات، مادرم

عصر دلتنگی اینست که در بهار باشی

و اردیبهشت از دستت برود

و تو هیچ ندانی که خرداد

آذرخش فاصله های دیگریست

که بهار جانم را به تپش رفتن وا میدارد

خردادِ بیچاره

هنوز بهار است

اما نه باران دارد

نه شکوفه

مثل من که هنوز عاشقم

اما نه تو را دارم

نه نشانت را

خرداد را دیده اى ؟

که دست هاى بهار را می گیرد

با هم مى روند به سرزمین قصه ها …

در این روزهاى بى باران

عشق خردادى ام

دست هاى من را عاشقانه بگیر

من ردپاى لب هاى تو را مى گیرم

می دانم آخر این قصه

حتى اگر...

همیشه هراسم آن بود
که صبح از خواب بیدار شوم

با هراس به من بگویند

فقط تو خواب بودی

بهار آمد و رفت...

از خواب بیدار می شوم می پرسم بهار کجا رفت؟

کسی جواب مرا نمی دهد

سکوت می کنند!

در پشت اتاقم باران می بارد

می پرسم شاید...