متن کوتاه

من هرگز نویسنده نبوده‌ام،
اما هر تپشِ قلبم، واژه‌ای از تو بود..
ای آشکارترین نهانِ من.♡

مادامی که جانم به لب( َ ت) برسد..
دوست داشتنت در من ادامه دارد!

آب

راه خودش را پیدا می کند

اما انسان

گاهی

سالها در خشکی خود می ماند

زمان

چیزی را از ما نمی گیرد

فقط نشان می دهد

چه چیزهایی از اول مال ما نبوده است

لبخند روی صورت ها

مثل آفتابی است

که دیگر گرما ندارد

کسی که تو زندگیت هست رو قدر بدون
اگر رفت شاید بتونی برش گردونی
اما اون حسش رو هرگز

توشه و زاد

هر که یک دانه بکاشت
خوشه های انباشت

هرکسی باد بکاشت
گرد بادی بر داشت

روحِ مُرده ام را جان تویی
نیستی،
با ثانیه ها میمیرَم.

✍️ justfor5436

کوتاه آمده ام من ، اما
کووو ؟! تا بیایی تو....

گفتم که خطا کردی و تدبیر نه این است

گفتا چه توان کرد که تقدیر چنین است

سوختی بال و پرم پروانه میخواهی چکار
شمع گشتم در فراقت لاله میخواهی چکار

برای عشق و عاشقی شتاب نکنید
شما لیاقت دارید سهم کسی باشید که برای داشتن شما تلاش کند

آنقدر زندگی من پر از حادثه و درد شد
سالها بدون آنکه اتفاق غم انگیزی رخ بدهد غمگین بمانم

آدمی رو که دقیقا میدونه کجا داره میره، نمیشه متوقفش کرد!

منش را از درختان،
ارزش را از ریشه ها،
و تغییرات را از برگ هایش بیاموزید...

خواستند ؛
ما را
دفن کنند.

غافل از این که
ما بذر بودیم...!

إِنَّ مَعَ العُسرِ یُسرًا
همانا با هر سختی آسانی است
انشراح | ۶

آب زیر کاه ...
به کسانی اطلاق می‌شود که زندگی خود را بر پایه مکر و عذر و حیله بنا نهند.

رَوَندگان طریقت رَهِ بلا سِپُرَند
رفیقِ عشق چه غم دارد از نشیب و فراز

نظر ار ز دوست پوشم که برون رود ز چشمم
به چه اقتدار گویم که برون شو از ضمیرم

خواهی که ز هر سو نظری سوی تو باشد
زنهار مرنجان دل صاحب نظری را

گر از زلف پریشانت صبا بر هم زند مویی
برآید زان پریشانی هزار افغان ز هر سویی

چشمانت
اسارت و بندگی همه‌ی عاشقان جهان است
اعتبار آفتاب
و آبروی اشک و خون

شباهنگام
به‌دور از لذت خواب و بدون هر تمنّایی
به آرامی
به نرمی
سراغم را تو می‌گیری