متن کوتاه

از وقتی که
سرم را روی شانه‌ات نمی‌گذارم
چشمم به روشنایی نیافتاده است.

عجب حماقتی!
دنبال نقاشی هستم
تا چروک‌های صورتم را پنهان کنم.

بر روی ران زنی،
رقص و سماع می‌کند
دوک نخ‌ریسی...

گویی که زاده‌ی ابری بهاری باشم،
دوازده ماه سال
از چشمانم باران می‌بارد.

در کوچه‌مان
دروازه‌ی آبی خانه‌ای
دلم را می‌لرزاند.

در میانه‌ی راه با او آشنا شدم،
پیراهنش از پیراهن من زیباتر بود -
بهار...

بوی خاک می‌آید!
در کجا،
چشم انتظار نوروزی،
ای بهار!

به آرامی دستانم را رها می‌کند،
تا سرنوشت
دیگر هم پای من نشود -
بهار عمر من!

ترانه‌ای غمگینم!
هیچ‌کس جرأت ندارد
که مرا به آوازی مبدل سازد...

من کی بدون تو زندگی کرده‌ام!
که این‌بار
دومین بارم باشد؟!

تو تمام دنیای منی،
و ساکن این دنیا،
تنها یک نفر است...

بارانی خوش‌بو
بر روی وطنم می‌بارد -
گل‌های لاله‌ سر از خاک در آوردند.

با چلچراغی هم
در من بگردی،
جز روشنایی
هیچ تاریکی نخواهی دید...

شهری در قلبم است!
ولی ویران ویران،
وقتی تو در آن نیستی.

در فراق تو،
دلم شبیه جنازه‌ای می‌شود.
باید دنبال قبرستانی بگردم
که او را دفن کنم.

بی‌تو
نفس کشیدن سخت است!
این بود آخرین احوال من...

دست چند پروانه‌ی را گرفت
و با خود به خانه آورد،
پیراهن گلدارم!

در نبودنت،
هیچکس از گل‌های نرگس سراغ نمی‌گیرد!
بهارت مبارک...

در داستان عشق تو،
خیلی زود پی بردم
دوست داشتنت -
به سر می‌دواندم!

شناسنامه‌ی کُرد بودن،
گفتن نام کردستان بود-
موقع زبان باز کردن.

یک به یک
روزهایم را می‌شمارم.
من محکوم به حبس
زندان تو‌ام.

فقط،
یادگاری‌هایمان را
داخل قبرم بگذارید!
جا گذاشتنشان،
سخت است...

تازه شدن زخم
از خود زخم دردناک‌تر است!
دوباره‌ام نکن!!!

وقتی یک گل برایش می‌ماند،
دلخوشی در او شکوفا می‌شود.
دخترک گل‌فروش سر چهارراه...