محمد فرمانرضائی(farzan_voice)
شعر هایم برای تو و نگاهت برای من
ما دو درختیم
تو، سروِ ناز
من، عودِ ساز
ریشه هایمان در خاک یکدیگر را در آغوش کشیده اند.
دیگر دوری مهم نیست، طوفان مهم نیست، بوران مهم نیست.
نازِ تو سازِ مرا کوک میکند.
ما در زیر خاک باهم یکی شدیم
ما را با روی خاک چه کار؟
در خماری به سفر های خروشان رفتم
به گذرگاهِ همه باده فروشان رفتم
تا به کوی تو به ناگاه رسیدم هیهات
که ز عقل و هوش با زلفِ پریشان رفتم
گویند دوای درد هجران خواب است
بیداریِ شب بزرگ ترین مرداب است
یک شب که رساند خیال تو جان بر لب
خوابیدم و آمدی به خوابم آن شب
بچه بودم
یه شب گفتن قراره واسه زری خواستگار بیاد؛ دختر محمود آقا نقاش که زنش، عصمت، هر روزِ خدا به بهونه سبزی و آش نذری و کدو حلوایی و نون و تخم مرغ محلیِ ولایتشون که برامون به قول خودش داغِ داغ میاورد خونمون پلاس بود.
عصمت میگفت یارو...
گیسوی تو معشوقه ی باد است
باد عاشق مو های زیاد است
آرام بخواب؛
نه ماه آنقدر نزدیک است که شب را بسوزاند، نه شب آنقدر سیاه است که ماه را خاموش کند.
(محمد فرمان رضائی)
