تو را باور کردم طوری که در رویا هم برای هیچ کس اتفاق نیفتاده بود تو را باور کردم گذاشتم در قلبم کوچه،خیابان،شهر و حتی دنیایی بسازی که تجلی بهشت باشد تو را باور کردم و مزه خوب زندگی را در لبانت پیدا کردم که هر کدام از بوسه هایت...
نمی دانستم تاوان دیدن آن چشم های شبرنگ یک عمر دلتنگی است
تو نیستی و زندگی انگار تعطیل است تو نیستی و ساعت این شهر خوابیده....
سالهاست منتظر نشسته ام سالهاست چشم دوخته ام به پنجره درست کنار همان پنجره ای که دستانمان را رنگی کردیم و به پنجره زدیم تا یادمان باشد ابدی بمانیم. کجایی مرد ؟ نکند غیرت مردانه ات بگذارد دستانم جلوی پنجره به امید تو خالی بماند سالهاست زیر برگ های پاییزی...
شب من ،ظهرها،به وقت دلتنگیست!
متن۴۴ اگر میشد،نیمه شب میرفتم زنگ خانه شان را میزدم. خواب هم بودند هیچ اشکالی نداشت! چند مشت به در میکوبیدمو میگفتم:«تو غلط میکنی انقدر دلبر باشی» اصلا کی به تو همچین اجازه ای داده؟! اگر میشد دستم را گره میکردم در دستانش؛ و اورا کشان کشان در یک کوچه...
هوای پنجشنبه ها همیشه آلوده جای خالی خیلی هاست...
دلتنگى؛ یک کلمه ساده نیست گفتنش هم فایده اى ندارد فقط بى هوا... هى دلت مى خواهد بزنى زیر گریه...
روزها بدجنس شده اند! از شنبه اش بگیر تا پنجشنبه دلتنگی ها را قایم می کنند آن وقت شب ها در دل تاریکی یواشکی دست به دست می کنند آن ها را بیچاه جمعه! صبح که بیدار میشود می بیند تمام خانه اش تلنبار شده از دلتنگی بغض می کند...
من به اندازه ی پروانه شدن دلتنگم...
بخیر می شود این صبح های دلتنگی ببین که روشنم از یادِ خوبِ لبخندت
روزهای هفته فرقی بر سر حالمان باز نمی کنند جمعه باشد یا شنبه،غروب،غروب است... عشق بازی های خورشید و افق ماشه ی دلتنگی را می چکاند و فشنگ فخر فروش بوسه هاشان، خون آلود می کند دل آدمی و آسمان را... حال تو بگو سهراب پشت دریاها،مغرب اش غروب ندارد...
جمعه،دلتنگی های تمام روزها را یک جا باهات تسویه میکنه... جمعه آبستن تمام دلتنگی هاست
جمعه،یک خیابان مه گرفته ی خاکستری ست پر از درد مبهم دلتنگی... تو اما،خیالت را به من بسپار... تا شانه به شانه ی بودنت،تمام ثانیه هایش را دوام بیاورم
وقتی اسمش را می گذاری عشق، باید خودت را آماده کنی. آماده قهرهای بچگانه ی از روی دلتنگی... آماده بوسیدن های بی هوا... راه های طولانی... خاطرات منحصر به فرد... دوستت دارم هایی که از نگاه می شنوی، اگر این ها نباشد تظاهر است عزیزم تظاهر..!!!
پنج شنبه های من از جمعه هم دلگیرتر است... چون فردایش کسی منتظرم نیست کسی به دیدارم نخواهد آمد مهمان لحظه های هیچکس نخواهم بود... و من کسی هستم که هر هفته با یک عالم دلتنگی از روز پنجشنبه روی دست جمعه باد می کنم...
حتم دارم ... یک تو در من جا مانده ... در زندگی ام ... که این گونه ... وقت و بی وقت ... دلتنگی... پایش را روی گلویم می فشارد... و راه نفسم را بند می آورد...
دلتنگی زبون نفهم ترین حسه... حالا هی تو براش منطق بیار...
... هر چه دست و پا می زنم به ما شدنمان نمی رسم تنهایی نمی توانم حریف این همه دلتنگی شوم آنقدر در رویایت غرق شده ام که فقط آغوشت می تواند مرا از زیر دست و پای دلت جمع کند... ...
تو که نمی دانی هر آدمی دل تنگیهای مخصوص خودش را دارد و تو پنهانی ترین دل تنگی منی ️️️
به تو ای پنجره ی رو به خیابان؛ سلام... تب عشق گل خشکیده به گلدان ؛سلام... قصه ی بوسه ی آن نیمه شب پنهانی؛ ای پریزاده و دردانه ی باران ؛سلام ... گفته بودی همه شب چشم به راهم شده ای؛ آمدم سوی همان دیده ی گریان ، سلام... آمدم...
خواب هایم از عطر تو مى زنند بیدار مى شوم در ، انگار که بگوبد: آرام بخوابی،بوسه بر پیشانى،خداحافظ بسته مى شود و من مستِ عطر جامانده ات در خانه بى هوش مى شوم دلم میخواهدت یک بار به بیدارى آغوشت شوم و بمانى . وقت های رفتن درها موجودات...
بگذار تا وقت هست تا دلتنگی اَت از راه نرسیده یک دلِ سیر بگویم: دوستت دارم
دلتنگی شعر نمی خواهد موسیقی می خواهد، موسیقی صدای تو ! که آرام در گوشم می پیچد ، وقتی عاشقانه می گویی؛ دوستت دارم .️ ️️️