شعر

خنده بر لبهای تو هر وقت جاری میشود

حال این دل واقعا خوب و بهاری میشود

دل ناله کند از من، من ناله کنم از دل
یارب تو قضاوت کن، دیوانه منم یا دل

مادر اگرچه نقطه ندارد در صف حروف
مردیست آهنین که نقطه پرگار عالم است
این گل که مثل و مثالش بشر ندید
حوریست مه جبین که به ظاهر چو آدم است


میثم آرائی درونکلا

تو عطر تازه ی یاسی رها به خانه ی من
تو دست نرم بهاری در آشیانه ی من
کهن شد آن همه افسانه قصه قصه ی توست
بیا بیا که حدیث تو شد بهانه ی من

خطاست حرف ،چو لب را توان به بوسه گشود
پیام بوسه من ، حرف عاشقانه من
چو زورقی ست تنم ،رسته از تلاطم امواج
سکوت خلوت آغوش تو ،کرانه من

مرگ هم حال خوشی دارد اگر ما با هم

زنده گردیم و بمانیم به دنیای دگر

همیشه آرزو کردم برایت بهترین ها را
چنان مجنون که می خواهد فقط لبخند لیلا را

اگر چه در نظر داری کمال و حسن یوسف را
ولی او چون تو می خواهد یکی مثل زلیخا را

بهای عشق سنگین است و از آن بی خبر ماندی
به دریا کی زدی...

در دایره جان وجهان چرخ زدم
دیدم که فقط نقش خدا هست،رفیق

این چهره پر غصه و غم چیست؟بخند
هر چند جهان شوخی تلخیست بخند
مانند بهار عمر ما کوتاهست
این عمر زیاد باوفا نیست،بخند

باورت می شود آیا گل داوودی من
عاقبت عشق تو شد باعث نابودی من

فراقم سخت می آید ولیکن صبر می باید

که گر بگریزم از سختی رفیق سست پیمانم

ارکان نمازم همه بر طبق رساله ست

جز قبله که سمت رخ تو زاویه دارد

ارس آرامی

من و یک لحظه جدایی ز تو، آن گاه حیات؟

شام تباهی

در کلبهٔ بی رونق ما نیست صفایی
جز غصّه نمانده ست به دل شور و نوایی

از عشق نشد قسمت من جز غم و حسرت
دنیا نکند با دل پژمرده وفایی

در بازی تردید و یقین عمر گران رفت
مویم به سپیدی زد و رویم به سیاهی

از...

آنجا که قایق خسته نشسته است

گل بوته های امید ،فسرده است

در موسم بهاری غریب وناب

صدها ستاره به خاک خفته است

ای زیبانگار و ای زیباسرا ی خواب

گویا که ساعت هستی هم مرده است!

در انجمن که شویی چشم بسته دار

شاید که در مدخل ان دیوی...

بگذرد این روزگارو خوش شود ایام
که ذکر لب ما هنوز استقلال آزادیست

دلم تنگ تو هست هرشب ولی دوری نمی دانی
برایم گشته ای رویا چرا با من نمی مانی

ای معلم! واژه ها را،خط به خط ؛ دادی نشانم
چون کویری،خشکم وتو چشمه ی جوشان به جانم

در خیالم ، روی تو ؛ غم را پریشان می کند
همچو ابری،دشت دل را پر ز باران می کند
خیس و زیبا می شود صحرای دل با یاد تو
بغض می گیرد دلم ، آرام طوفان می کند
چتر می بندم ، که بارانت ، بریزد بر تنم
ذره...

بدون تو لب خندان نخواهم
خوشی در ملک این دوران نخواهم
دلم خوش می شود با بودن تو
بدون تو دلی شادان نخواهم
نگارا ! نازنینا ، بی تو ؛ هیچم
به جز تو من دگر جانان نخواهم
بیا ، سوی من از روی محبت
که دیگر،بی تو؛ هم پیمان...

دوست دارم،به چمن سرو روانم باشی
یا بهاری، به دل همچو؛ خزانم باشی
این دلِ سوخته را،رخنه کنی؛در جانش
ساقی، نابِ غزلهای زبانم ؛ باشی
همچو آن ساعتِ بی تاب، به روی دیوار
تا سحر ، منتظر و بس ؛ نگرانم باشی
می شوم، همره تو؛ تا در میخانه ی...

در دام هر که رفت ، شریک غمش منم

از بند هرکه رست، من آزاد می شوم

با هر دلی که شاد شود شاد می شوم

آباد هر که گشت، من آباد می شوم

هنوز هم برای تو، برای لحظه هایمان
به هر چه امتحان شوم _قسم به عشق_ حاضرم