شعر

از من تو با هر فرصتی که پیش می آید
دل می بری ای اتفاق غیر تکراری

با این همه جانی که بدادیم ز دست

شهرمان بوی لجن

می دهد اِنگار هنوز.



حسن سهرابی

گریست
باز از درد غم انگیز تو یک شهر گریست
آه با ناله ی یکریز تو یک شهر گریست


ریخت در گستره کوچه گِل و خشتت را
باد از خاک بلاخیز تو یک شهر گریست


چیست در دامنت ای پنجره رو به جنوب
ابر در دشت دلآویز تو یک شهر...

آن باد که آغشته به بوی نفس توست
از کوچه ی ما کاش گذر داشته باشد...

بی تو مهتاب شبش تیره و تار است هنوز
کوچه بی نامِ تو در حسرتِ یار است هنوز

شاخه ها دست بر آورده به مهتاب، اما
اشکی از شاخه سرِ زلفِ نگار است هنوز

در نهانخانهٔ شعرت که گُلِ عشق دهد
عطرِ صد خاطره در ذهنِ حصار است هنوز

همه...

از بیش و کم عشق همین بس که دل ما
با طاقت کم حسرت بسیار کشیده است

بانوی دنیایَم ، شب هایَم آرام میگیرند وقتی
پیراهنِ چهارخانه ی تنِ تو ، خانه قلبم میشود

و از آن روز که با عشق تو جوشید دلم
بودنت خوب ترین حادثه ی دنیا شد!

چشم هایت دوباره باز کن با بوسه هام
ای دلیل خوب این دلدادگی صبحت بخیر!

من معطر می شوم با خنده هایت؛ تا ابد
سبز از گل باش، سبز از سادگی؛ صبحت بخیر!


🟩 شاعر: سیامک عشقعلی

دلم خواهد، نگارا؛ تا کنم ،شادی برای تو
ز درگاه خدا خواهم ؛ کنم جان را فدای تو
شبی را آرزو کردم ،شوم ،چون کفتری مهمان
نشینم ای امیدِ من ؛ برِ بامِ سرایِ تو
به دل،سودا؛نمی گنجدبجز، سودای تو جانا
به شوق دیدنت مستم، شدم هردم ؛ گدای تو...

شده ام شاعر و با قافیه همراه شدم

همچو لیلی به سر کوی تو در راه شدم

در پیچ و خم زلفت پروانه شدم جانا

ساقی بدهد باده دیوانه شدم جانا

راهی که تو گفتی هست آری دراز و سخت

طعم عسل است شعرت مستانه شدم جانا

سرنوشتم ، چون به قلبم ؛ خط کشید
از غمت ، جز محنت و ماتم ندید
تا که دیدم ، چون تو ؛ یارِ گلرخی
جان من ، جز تو ؛ ز هر کس دل بُرید
در طریقِ وصلت ای جانا ؛ دلم
جامه را بر تن، چو غنچه می...

در سینه من جز تو و یاد تو نمی گیرد جان
شاعر شدم و شعر بگویم که بمان
هرگز نپذیرد دل من جز تو کسی
دانی که شده است عشق تو رویای نهان

رونقِ میکدهِ از باده یِ چشمانِ تو بود
هر چه آمد به سرم، ازشبِ هجرانِ تو بود
در نظر، خاطرت آمد ؛ قَدحَی نوشیدم
از ازل بود، که دل ؛ بند به زندانِ تو بود
از تو و از نِگَهَت، بی خبر از خود؛ شده ام
جامِ می، باز ،به...

از قضا شاعر شدم از عشق می گویم سخن
دلبری دارم که دل را می برد سوی ختن
ساز شهناز می زند بر ذوق می آیم به جان
مثنوی سازم به عشق آن نگار سیم تن

زندگی کردم فقط، یک لحظه با یادت بدان


در دلم اما ،به یادت ؛غم نشسته بی گمان

ای آنکه دلت پیش دلم نیست، کجایی؟
در خلوت دل جای تو خالی ست، کجایی؟

چون عشقِ معلّق تو به هر بام پریدی
ای روشنی خانه ام، ای دوست کجایی؟!

ارس آرامی

سوختم در آتش عشقی تماشایی، ببین

روی دستم مانده تنها مشتی از خاکسترم

ارس آرامی

تو باشی، غزل باشد، صبح و اقاقی های تر

دل به دل آنجا نبندم پس کجا ای خوب تر؟

ارس آرامی

دل دیوانه پرستم به تو مایل شده است

تو شدی قبله و شد قبله نما این دل من

ساقی بیا که از مدد بخت کارساز

کامی که خواستم ز خدا شد میسرم

ترانه عاشقی


هردوتامون زندگی و سوزوندیم

عاشقی و به آخرش رسوندیم


چشامون و رو خوبیامون بستیم

اینجوری شد رؤیامون و شکستیم


دستامون و از همدیگه بریدیم

واسه اینه همیشه ناامیدیم


دل به دل همدیگه ما نبستیم

اینجوری که ما تک و تنها هستیم


بجز خطا از این وفا ندیدیم

از...

چه خوش خیال بودیم

که کوی یار بودیم


در این فریب هستی

در انزجار بودیم


ما در زوال بودیم

در فکر یار بودیم


میان رقص غمها

در انتظار بودیم


ما بیقرار بودیم

چون جویبار بودیم


اندر خیال این دشت

در انفجار بودیم


در روزگار سختی

ما در غبار بودیم

یا...