متن عاشقانه

من جا افتاده ترین
دوستت دارمِ یواشکیِ دنیا
و عشق تو، تنها اتفاقی بود
که هرگز از دهان هیچ شعری نیفتاد!

دوستم بدار ؛
من همان درختی هستم که می تواند
شاخه هایش آشیانه ای باشد برای تو...

بهزاد غدیری

گفت نباید ببینی اش
نمیدانست من حتی با چشمهای بسته هم تو را می دیدم

رفتن زیباترت می کند
چونان که غروب خورشیدش را
و رنگین کمان باران را

تو بیا
کمی بعد از آمدن بهار
تو را که ببینند پا پس می کشند گلها

زوزه ی باد
در رویش باغ

به گمانم
شاخه ای درد دارد

صیدنظرلطفی

در هلهله ی شب
دستی
برای گرفتن نبود

باور کن که "عشق" در قاموس من نبود
.
اگر شدم اتفاق ناگهانِ تو
گناهِ من نیست
.
گناهِ من نیست که با همان اولین بوسه
حساب تمامِ نبود و نداشتن ها صاف شد
.
دستی که گونه ی تنهایی ام را ناز کرد
چَشمی که پا به پای نگاهم...

.بعد از آن همه دیروزهای پر تپش و
ناز و نیاز و فرود و فراز
.
من و تو هم اگر اعتراف نکنیم
خطوطِ پیشانی و دورِ چشم ها
زبانِ اشاره اند ...
.
"دوستت دارم هنوز و هنوز و هنوز ..."

لبهای
تو و
چشمِ من
که دیوانه وار می بلعدش
برای روزِ مبادا
چه لذتی دارد
عشق بازی ِ
لبخند و نگاه

عشق من شبیه دریا بی پایان
همچون باد می آیی و من موج می زنم
خسته ام از رفتنت
به شوق دیدارت در آشوبم

و من در انتهای شب به تو می اندیشم
به گرمی دستانت در یک روز سرد پاییزی
و به هرم نفس هایت ...هنگامی که دوستت دارم را زمزمه وار در گوشم نجوا می کنی
ای تو زیبا ترین عاشق
هر چه از تو بنویسم کم است

و زیباترین چهره ی جهان تعلق می گیرد
به لبخند تو
بعد از شنیدن دوستت دارم های من

پیدایش خشت خشت من هم آنجاست
زیبایی سرنوشت من هم آنجاست
ای عشق من،ای فرشته ی روی زمین
هر جا که تویی بهشت من هم آنجاست

به گیسویت که از سویت به دیگرسو نتابم رخ

گرم صد بار چون گیسو به گرد سر بگردانی

صبح ها
دلواپسی هایم را
در عطرِ تنت گم میکنم
و با صبح بخیرِ
چشمانت نفس میگیرم

️

ومن چشم هایت رابرایِ بوسیدن . . .
شانه ات رابرایِ درآغوش کشیدن . . .
وآغوشت را،
برایِ چشیدنِ خوشبختی نیازدارم . . .

با چشم مشکی و لبخند دلفریب و موی فرفری
حقا که از شاعرانه های حضرت حافظ فراتری

سال ها برای تو عاشقانه ی ناب خواهد نوشت...
یک شب گذر کنی اگر از خیال شاعری

به رسم عاشقی آمدم غزلی تازه دم کنم
افسوس که قافیه ها عاجزند از وصف چون...

مانند درختی که پرستو هارا در آغوش می کشد ،
در زمستان های بی کسی
پناه من باش...

نویسنده: کتایون آتاکیشی زاده

در کنارت مینشینم
بودنت شبیه طعم تمام ابدیت است
نفسهایم طعم نارنج تو را می دهد
ماه و خورشید
تا بحال به این زیبایی نبوده است

کیفِ پستچی
جای "سلام های من به تو" نیست!
این حرف ها
این بوسه ها
این باده ها
بی واسطه گیرا ترند

از مهتابی خانه من
تا آفتابی خانه تو
یک دست فاصله ست
دستت را
دراز کن
تا
مهتابی
آفتابی شود

هوا یک طوری است
مثل طعم انار نوبرانه
مثل بوی بالش مادرم
چرا کلمات را معذب کنم؟
هوا امروز
طعم تو را دارد

صدای خنده های تو
افتادن تکه های یخ است
در لیوان بهارنارنج
بخند!
می خواهم گلویی تازه کنم!

محسن حسینخانی